
پیرمرد کفری شد و جوش آورد! مشتی روی میز کوبید و با عصبانیت چاقو را سمتش پرت کرد؛ بیمحابا به طرفش حملهور شد و روی زمین انداختش و وحشیانه به سروصورتش مشت میزد!
+ مگه من به تو نمیگم اینقدر نگام نکن؟! خستم کردی دیگه عوضی!
کنج رستوران زن و مرد متعجبانه دور پیرمرد جمع شدند. پیشخدمت جوان بقیه را کنار زد و دواندوان نزد او آمد و بهتزده به دورتادور پیرمرد که پر شده بود از شیشههای خوردشده خیره شد!
در میان نگاههایی غرق در سکوت پیرمرد به آرامی از روی آینه قدی ترکخورده بلند شد؛ سرش گیج میرفت و چهرهها را مات میدید؛ زانوهایش میلرزید و از انگشتان پوستپوستشدهاش قطره قطره خون میچکید.
پیشخدمت نزدیکتر شد، دستش را روی شانهاش گذاشت و با صدایی ملایم گفت:«شما حالتون خوبه آقا؟» پیرمرد نفسزنان سمت او چرخید، چشمان چروکیدهاش را ریز کرد و با انگشتانش به آینه قدی اشاره کرد و با صدایی لرزان گفت:«باور کن تقصیر خودش بود! بهش ده بار تذکر دادم اما بچه پررو بر و بر زل زدهبود تو چشمام و ولکنم نبود!... همین جا بود! باور کن همین جاها بود! الان نمیدونم کدوم قبری رفتش، یهو غیبش زد!»
پیشخدمت جوان چندقدمی ازش فاصله گرفت، پیرمرد درحالی که دور خود میچرخید و بغض کرده بود و به چشمان مردم زل زده بود گفت:«نکنه... یعنی فکر میکنید من دیوونهام؟!... آره؟!... با شماهام!...»
هیچکس حرفی نمیزد؛ در میان آنها یکی پوزخندی زد؛ دیگری مات و مبهوت سرجایش خشکش زده بود؛ آن یکی آهی کشید و سرش را پایین انداخت؛ مادری دستش را جلوی چشمان پسرش گرفت و به آرامی گریست.
پیرمرد در سکوت چشمانش را بست و عقب عقبکی از رستوران خارج شد و زیر بارش تگرگ آخرین غروب پاییزی پا به فرار گذاشت و از آنجا دور شد.
[برگزیده نهایی دومین دوره جشنواره ادبی آفتابگردان]