لحظات و روزهایی از زندگیم را میگذرانم که همه چیز در حال تغییر است. محل زندگیم، روال زندگیم، مسئولیتهای جدید و دلتنگیهای جدید. این روزها به این فکر میکنم که کاش همه چیز در همین جا، جایی بین آغوش مادرم یا درست وقتی پدرم زنگ خانه را به صدا در میآورد، به همین زیبایی، متوقف شود.
نمیدانم سختی تغییر است یا درک اینکه این لحظات هیچ وقت باز نمیگردند. به این فکر میکنم که به طرز عجیبی خودآگاه یا ناخودآگاه به اجبار، مسیرهای تکراری را طی میکنیم. برای من به اجبار بوده و البته خودآگاه. من گرمی این خانه، حس امنیت عجیبش، محبت بی امان و گاهی حتی آزاردهنده پدرومادرم را هیچ وقت فراموش نمیکنم.
کاش زمان همینجا، ساعت ۲:۳۷ دقیقه شب، درست وقتی صدای نفس پدر و مادرم را می شنوم و دلم گرم میشود به بودنشان، میایستاد.