مهربانی تا کجا و چقدرش منطقی است؟ اصلا می توان منطقی برای مهربانی پیدا کرد؟ اصلا منطقی است که مهربانی را با منطق سنجید؟ یادم می آید یکبار در جواب سوال دوستی، گفتم که به نظر من باید احساسِ منطقی داشت! نمی دانم این را از کحا درآوردم اما فکر میکنم من همیشه همینطوری زندگی کرده ام؛ به جز یک جا که واقعا نتوانستم احساسم را با منطق کنار بگذارم.
از نظر کسانی که به من نزدیکند، من مهربانم، اما به نظر خودم، من خیلی هم مهربان نیستم و فقط به خاطر خودم است که مهربانی میکنم؛ مثلا برای اینکه کسی غر نزند، ناراحتی نکند یا برای اینکه بعد از به انجام رسانیدن یک عملیات قهرمانانه برای کسی، بدون فکر و خیال و عذاب وجدان به کارهای خودم رسیدگی کنم.
هر چند گاهی هم بی دلیل رقیق می شوم و در محبت دیگران غرق میشوم. مثلا گاهی از دیدن دل شکسته شدن افراد، درست به همان اندازه رنج می‌کشم و اشک می‌ریزم که نمیتوانم منطقش را پیدا کنم. اما در کمال تعجب، دلم برای افراد کمی تنگ میشود و اگر هم بشود، در موارد نادری دیده شده که تلاشی برای رفع دلتنگی انجام داده باشم.
واقعا خودم هم نمیتوانم بفهمم مشکلم کجاست. اما در مورد احساس منطقی داشتن، و منطقی مهربانی کردن، باید بگویم که هر چند مغز چارچوب دار و مهندسی سازی شده من، نمی پذیرد، اما به نظرم مهربانی را با هیچ معیاری نمیتوان سنجید. مثل مهربانی استادان معنوی ام، مثل مهربانی معلمِ سازم و مثل مهربانی مادر و پدر که با هیچ منطقی سازگار نیست.
