سردرگمی

اینکه من یک مهندس هستم، یک مدیر، یک موزیسین، یک سفالگر، یک خانه‌دار یا یک نویسنده واقعا معلوم نیست. در واقع فکر می‌کنم که من هیچکدام از اینها نیستم و فقط دلم میخواسته که حداقل یکی از آنها باشم!‌ که به لطف خدا، شرایط و خانواده و از همه مهم‌تر تنبلی خودم و علاقه وافری که به "نتیجه!‌"دارم، در هیچ کدام نتوانسته‌ام تخصصی داشته باشم.

همیشه خواسته‌ام که خیلی زود به مقصد برسم و قوانین این دنیا را دور بزنم. این اتفاق هیچ وقت برایم نیفتاد مگر در زمان کنکور که در کمال تعجب با حجم کمی از درس خواندن نتیجه خوبی گرفتم. فکر کنم این شد که گمان من بر این رفت که همیشه دنیا همینجوری است. غافل از اینکه دنیا همیشه بر یک پاشنه نمی‌چرخد.

همیشه فکر می‌کردم که دیر شده، همچنان که همین حالا! در اوایل 29 سالگی هستم و فکر میکنم در زندگی نه چندان کوتاهم، نتوانسته‌ام حتی کوچک‌ترین دستاوردی داشته باشم. این است که همیشه خدا به جای اینکه کاری کنم، فکرم مشغول این است که به کدام علاقه ام بچسبم که زودتر به نتیجه برسد و بتوانم سرم را بلند کنم و به همه بگویم که این همه سال مشغول چه کاری بوده‌‌ام و وقتم را هدر نداده‌ام.

گاهی به این فکر می‌کنم که اصلا شاید قرار نبوده که همه انسانها در طول زندگیشان کاری فوق‌العاده یا عجیب و غریب بکنند و شاید تنها از من یک زن خانه‌دار خوب بودن، یک فرزند خوب بودن یا یک مادر خوب بودن را انتظار دارند. اما وقتی خودم را در این موقعیت تصور میکنم، احساس میکنم تار و پودمدر حال گسسته شدن است. وای به روزی که کسی از من بپرسد حرفه‌ام چیست. دقیقا در این لحظه است که دلم می‌خواهد زمین دهن باز کند و من را ببلعد.

گاهی هم با سوالاتی از قبیل اینکه چرا با وجود این همه درس خواندن سر کار نمی‌روم مواجه می‌شوم. که جوابی جز اینکه علاقه ای به کارهای مرتبط با رشته تحصیلی ام ندارم، پیدا نمی‌کنم. اما خب هر از چندگاهی به سرم می‌زند که بیخیال تمام علایق جهان بشوم و بروم جایی مثل ادارات دولتی کنم که بگویند فلانی فلان جا کار می کند. ذهنم هم در این حالت، زیاد مشغول نخواهد بود و مطمئننا کار چندانی هم نخواهم داشت.

اما خب جملاتی انگیزشی مثل: "هیچ وقت دیر نیست"، " تو تلاشت را بکن و نتیجه را به خدا بسپار" ، " دنبال علایقت برو" و ... من را از تصمیمم منصرف می‌کند.

خدا می‌داند که اگر آدمها می‌دانستند درون من چه آشوبی است و هر روز و شب چقدر با خودم و چیزی که از خودم و زندگیم ساخته‌ام سر و کله می زنم، هیچ وقت از من سوالی درباره حرفه و شغلم نمی‌پرسیدند.

سوال همیشگی‌ام این است که من چرا هیچ وقت نفهمیدم واقعا چه می خواهم؟‌ اما یک چیز را می‌دانم و همیشه به آن مطمئن بوده‌ام و آن این است که من آمده‌ام کاری کنم. هر چند کوچک. شاید دیر. اما بالاخره یک روزی کاری که باید را به بهترین شکل انجام می‌دهم و تغییری که باید را ایجاد می‌کنم.