یک روز از چشمان من

بیدار شدن از خواب طاقت فرساترین کار هر روزم بود. از باز کردن چشمانم تا بلند شدن از تخت میتونست نوبل مزخرف ترین تایم را بگیرد. حیف کسی نامزدش نمیکرد.
با وجود این صبح ها بدک نبودند و قهوه ی صبحگاه بیشتر از هرچیز میچسبید؛ البته فقط تا قبل از آنکه متوجه شوم ذخیره ی قهوه ام پایان یافته و باید چند روز را با نسکافه و کاپوچینو سر کنم.
ساعت 8 نشده بود که لباسم را عوض کرده بودم و با گیتار روی شانه ام از خانه بیرون زده بودم. امروز باید کمی دورتر میرفتم و کارت مترو پولی در بساط نداشت پس باید همه ی راه را پیاده میرفتم و اگر نمیتونید حدس بزنید بهتره بگم یک همچین راه طولانی ای، آن هم وسط صبح، آن هم بدون آنکه قهوه خورده باشی، با یه گیتار روی دوشت؛ اصلا چیزی نیست که بخواهید تجربه کنید.
فشاری که گیتار به شانه ام می آورد همیشه بعد دو دقیقه خسته ام میکرد و این راه نزدیک 20 دقیقه وقت میخواست. پس برای قابل تحمل کردن شرایط مثل همیشه هندزفری ام را از کیفم در آوردم و آهنگی گذاشتم.
باد میوزید و برگا میگفتن که این به نسیم پاییزیه. بعد ده دقیقه راه رفتن به چهار راه رسیدم و روی صندلی فلزی که مثل همیشه آنجا بود نشستم. تنه فلزی صندلی سرد بود ولی عادت میکردم.
گیتارم را از جلدش در آوردم و روی پایم گذاشتم. در جلد را باز گذاشتم و کوک های گیتار را بار دیگر چک کردم و شروع به نوازیدن کردم.
آنقدری حرفه ای شده بودم که بدون نیاز به نگاه کردن سیم ها هم میتوانستم آهنگ مورد نظر را بزنم. دیگر نیازی نداشتم تا تمرکز کنم روی نت ها. دست هایم به طور خودکار روی سیم ها بالا و پایین میرفت.
یک دلار.
مردی در حال حرف زدن با گوشی رد شد. او یک تاجر بود که در حال ازدواج با فرد مورد علاقه اش بود اما ضرر بزرگی کرد و اکنون پدر و مادر دختر مورد علاقه اش او را رد صلاحیت کرده بودند و میخواستند به زودی برایش شوهری پیدا کنند و او باید دست میجنباند.
البته واقعیت این بود که من حتی حرفهایش را به خاطر صدای بلند گیتار و صحبت های عابران پیاده نمیشنیدم ولی بیایید قبول کنیم که نشستن یک گوشه و قصه چیدن برای هر یک از این ادم ها کیف خاصی داشت.
برای مثال دوست داشتم فکر کنم آن 5 دلاری که زنی با کت کوتاه چرم در جلد گیتار انداخت قرار بود عصر، قهوه شود تا با دوست پسرش درحالی که میگفتند و میخندیدند بنوشد اما حالا که به طور توافقی جدا شده بودند به من رسیده بود.
دوست داشتم فکر کنم که پسر نشسته ی آن طرف خیابان حاصل یک ازدواج ناموفق بود و حالا در حالی که سیگار میکشید، پدر و مادرش را که در مرز طلاق بودند نفرین و سرزنش میکرد.
شاید هم یکی از دختر های آن زوج لزبینی که چند پنی برایم انداختند و رفتند داشت به دیگری خیانت میکرد.
شاید آن فردی که کت بلند و کلاه بزرگی داشت و صورتش بین شال گردنش گم شده بود یک قاتل حرفه ای بود.
خواندن ذهن انسان ها سخت است ولی چرا که نه وقتی که میتوانی به سادگی فردی را در خوشحالترین روز زندگی اش تصور کنی و به دیگری انگ اضطراب اجتماعی و پستنتروفوبیا بزنی.
به گمانم ساعت های 2 و اینها بود که به فکر نهار افتادم و 11 دلار و چند پنی ام را برداشتم و گیتارم را جمع کردم. نسبتا خوب در آورده بودم،معمولا روزی 8 یا 9 دلار میگرفتم.

ادامه دارد...

پ.ن: فردا مسابقات دارم. برام آرزوی موفقیت کنین.

dear zindagi
i know we haven't be in touch for a while
so nothing
just want to say hi!

زندگی عزیز
میدانم که مدتی است که با هم ارتباط نداشتیم
پس هیچی
فقط میخواستم بگویم سلام!

dear zindagi