پاییز بود و هوا سرد.
از آن روز هایی بود که باید با دوست پسرت زیر یک پتو، جلوی شومینه مینشستی و درحالی که سرت روی شانه او بود، دستانت از حرارت ماگی از هات چاکلت گرم میشد.
البته به من که میرسید، من از تمام آن فقط ماگش را داشتم.
همانطور که حدس میزنید هات چاکلت را خیلی وقت پیش از لیست خوراکی هایم حذف کردم، بدون کافئین به هیچ دردی نمیخورد!
به واقعیت که برگردیم حتی در وسط ظهر هم یخبندان بود. بوی پیتزا و هات داگ به محض وارد شدن همانند سیلی در صورتم خورد.
احوال پرسی کوتاهی با جیک کردم که سرش شلوغ بود؛ پس من بعد از درست کردن ساندویچی مثل همیشه گوشه ی رستورانش نشستم و شروع به خوردن ساندویچ کردم.
سر جِیک آنقدر شلوغ بود که وقت سر خاراندن نداشت. میدانستم امروز دست تنهاست، پس نوشابه ام را سر کشیدم و به سمت آشپزخانه رفتم.
گیتار را گوشه ای گذاشتم؛ دستکش و پیشبند بستم و مستقیم به سمت فر رفتم که چهار پیتزای درون آن در مرز سوختگی بودند.
من هر از گاهی به جیک کمک میکردم اما نه به آن دلیلی که شما فکر میکنید؛ نه چون دوست او بودم، بلکه چون زمانی که بیشتر از همیشه نیاز به کمک داشتم او به من کمک کرد، حتی قبل از آنکه بدانم که نیاز به کمک دارم.
ساعت بعد که آنجا را ترک کردم از آن شلوغی رد شده بود و جیک از پس آن بر می آمد.
ساعت های چهار و نیم، پنج بود و تا شیفت کاری بعدی ام نزدیک سه ساعت مانده بود.
دوست داشتم آن زمان را در خانه بگذرانم، کتابی بخوانم یا خواب کوتاهی داشته باشم اما راه طولانی بود، پا خسته و من بی حوصله.
پس راهم را به سمت محل کار بعدی ام کج کردم و در پارک روبه روی خیابان یک ساعتی خودم را با تاب بازی سرگرم کردم؛ بعد هم باری دیگر گوشه ای نشستم تا شاید فردا مجبور به پیاده روی نباشم.
درست بود که بعد دو ساعت فقط یک دلار و 40 پنی جمع کردم اما بهتر از هیچی است! شاید باور نکنید اما خیلی از مردم به شغل دوم من علاقه مندند.
من یک سوال را بیشتر از چیزی که فکر میکنید میگیرم "متصدی بار بودن چگونه است؟" منظورم این است که خب ساعت هشت که به آنجا میروم تا سری به دست و رویش بزنم.
واقعیتش را بخواهید شغل بدی نیست، مخصوصا برای ذهن داستان سرایی مثل من.
اینجا همه جور آدمی پیدا میشود؛ هم آنکه روزش را بدون اینجا شب نمیکند و چه او که آخرین نفری است که انتظارش در همچین جایی میرود!
دعواهای زیادی پیش میاید و عشق های زیادی اتفاق می افتد.
گمان میکنم ساعت 1 یا 2 بود که بار و بندیلم را روی دوشم گذاشتم و از آنجا خارج شدم. واقعیتش پیاده روی در شب را دوست داشتم هرچند که پاهایم از درد زق زق می کرد.
آهنگی گذاشتم و به سمت خانه رفتم.
لحظه ای که به خانه رسیدم، لباس هایم را یک طرف انداختم و روی تخت پریدم.
پایان
حد و حدود برای مرز هاست نه افکار
