همه چیز متفاوت بود، گویی امروز همه چیز را تغییر داده بود . چیزی در بطنش آرمیده بود که تغییرت میداد، به بهترین و شادترین تغییر میداد. برگ با آرامش و رقصان به آغوش زمین میرفت؛همسایه احوال پرسی میکرد؛دوستی قدیمی تماس میگرفت؛ قهوه خوشبوتر از همیشه، فضا را دلپذیر میکرد.
البته هر گل رزی، خاری هم دارد.این تغییر همیشه هم خوب نیست.
بعضی ها که تعدادشان کم هم نبود تغییر پیدا کرده بودند؛ تغییر پیدا کرده بودند به بدترین و غمناک ترین؛ باد به همه تنه میزد و خودش را به این ور و آن ور میکوبید؛ غذا میسوخت؛ سنگ میترسید از خوردن به بدن گربه؛درخت میلرزید؛ آفتاب به ضعیفی سوسو رسیده بود.
یادمان نرود که آتش پاییز داشت خاموش میشد و جنگی درحال وقوع بود، جنگی که سالها قدمت داشت و دقیقا روبه روی چشمانمان از ما پنهان مانده بود.
وقتی رنگ های آتشین شعله های خورشید پدیدار میشدند، میدانستم جنگ شروع شده. همه چیز فقط به نگاه تو بستگی داشت. چگونه نگاهش کنی؛ چه کسی را قاتل و چه کسی را قربانی بدانی.
بار دیگر شب خورشید را از آسمان می انداخت بیرون و خورشید همچنان سخت میجنگید؛ میترسید اینبار که برود دیگر برنگردد و شب بود که میترسید که اگر برنده نباشد از یاد ها فراموش شود.
بگذارید همینجا اعتراف کنم. من شب را مقتول این جنگ میدیدم.
همیشه تلاش میکرد تا خودش را ثابت کند تا بگوید زیبایی هایی دارد. اما خوب بودن سخت میشد وقتی همه از تو بدشان می آمد و حتی نمادت را "ماه" گذاشته بودند. ماه مغرور و خودشیفته. ماهی که موقت بود، هروقت هرجا که دلش میخواست میرفت و در مهمترین شب ها آنجا نبود. آری شب حسودی میکرد، به روز و خورشید حسودی میکرد؛ آری شب گریه میکرد، وقتی ماه را در آسمان روز میدید که همنشین خورشید شده گریه میکرد. ماه باید دوست او میبود. پیش او میبود.
اما شب بالاخره به همه ثابت میکرد. تمام سال را برای این یکی دو دقیقه برنامه ریزی کرده بود تا کاری کند کارستان. اما این موقع از سال او را هم تغییر داده بود. این دفعه فقط میخواست برنده باشد تا فردا بغضش نترکد که همه وقتی او آمده خواب بوده اند.
ولی شب یک متغیر مهم را فراموش کرده بود. شب ساده بود و بی ریا اما خورشید فریبکار.
درست است که در آخر شب بود که میبرد و تمام دنیا را لحظاتی در تاریکی فرو میبرد؛ درست است که خورشید میرفت اما شب هرگز نمیتوانست برنده ی دل انسان ها بشود.
چرا که شب سال ها پیش این جنگ را باخته بود. روز همان موقعی او را شکست داد که اهورا مزدا نام گرفت و اهریمن بود که شد شب. خورشید همان موقعی او را شکست داد که مهر نام گرفت، همان موقع که شد نماد عشق و محبت و شب همان موقعی که شکست خورد که مردم برای فرار از او آتش روشن میکردند، ضیافتی برپا میکردند و انار به نشانه ی "مهر"؛ به نشانه ی مهر در سفره میگذاشتند و میرقصیدند و میخواندند تا شب را روز کنند.
آری شب همان موقعی شکست خورد که شب یلدا شروع شد.
پ.ن: الحق که یلدای امسال، صحنه ی جنگ بود!

some people complain the rose bushes , has Thorn;
but i enjoy that, the thorn bushes , has roses!
بعضی از ادم ها از خار داشتن بوته ی رز گلایه میکنند
ولی من لذت میبرم که بوته ی خار، رز دارد
paradise hills/8:34