این همه باران به آدم ها می بخشد،اما همین آدم ها تهمت ناروای خزان را به او می زنند.
خودمانیم...تقصیر خودش است؛
بلدنیست مثل"بهار"خودگیر باشد؛تاشب عیدی زیر لفظی بگیرد و با حضار ناز و کرشمه سال نو را هدیه دهد...
سیاست "تابستان" را هم ندارد که در ظاهر با آدم ها گرم و صمیمی باشد ولی از پشت خنجری سوزناک بزند...
بخت و اقبال "زمستان" هم نصیبش نشده که با تمام سردی و بی تفاوتی اش این همه خواهان داشته باشد...
او پاییز است،
روراست و بخشنده،
ساده دل،
فکر می کند اگر تمام داشته هایش را زیر پای آدم ها بریزد؛روزی،جایی،لحظه ای؛
از خوبی هایش یاد می کنند...
خبر ندارد آدم ها روراست و بخشنده بودنش را پای محبتش نمی گذارند...
یکی به این پاییز بگوید:
آدم ها یادشان می رود تو رسم عاشقی را یادشان داده ای...
دست در دست معشوقه ای دیگر پا بر روی برگ هایت می گذارند و می گذرند...
تنها یادگاری که برایت می ماند{صدای خش خش برگ های تو بعد از رفتن آنهاست}
امیدوارم خوشتون اومده باشه لطفا نظراتتون رو برام بفرستید.
