ویرگول
ورودثبت نام
paree.s
paree.sAlways the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
paree.s
paree.s
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

پاره ای از تفکرات یک من

من فقط ازش خوشم میاد.
خیلی حالش بده، قشنگ معلومه، نسبتا دیر جواب میده و "پروفوسور"ی حرف میزنه، میدونم که خوب نیست ولی هربار میزارم جواب سوالم رو با "به خوبیت" بده و دهنمو ببنده.
با گفتن قوی باش، آدم قوی نمیشه.
عشق حالمو بد میکنه. از عشق خوشم نمیاد، ازش بدم میاد؛ عشق رابطه ها رو از هم میپاشه و ادما رو خورد میکنه.
کارم به جایی کشیده که برای نوشتن دوتا جمله از گوگل ترنسلیت انگلیسی به فارسی استفاده میکنم، نمیدونم خوبه یا بده.
دیگه نمیتونم تحمل کنم. هربار که میگه تغییر کردم باورش میکنم، چون تغییر میکنه ولی هنوز به اندازه ی کافی تغییر نکرده، پتانسیل اون همه تغییرو نداره پس نخواهد کرد.
اگه توانایی باخت نداشته باشی چطور میخوای ببری؟
همینجوری کم خوابی داره میکشتم، خواب سبک از بدخوابی بدتره، نه صبحا نه ظهرا نه شبا، حالم خوب نیست و این بهترش که نمیکنه هیچ بدترشم میکنه.
من از احساسات بدم میاد، حتی از احساس بی احساسی امم بدم میاد، از اونایی که فک میکنن احساسات خوبن بدم میاد.
دلم میخواد گریه کنم گریه کنم تا وقتی که هیچ فشاری روم نباشه بعدشم بخوابم انگار هیچ اتفاقی نیافتاده بخوابم، بخوابم، صد سال بخوابم و وقتی بیدار شم که هیچی مثل قبل نیست، آدما ی قبلی رفتن و جاشونو به ادمای جدید دادن، کسایی که منو نمیشناسن، یه ادم غریبه توی یک دنیای جدید کسی که هیچکس نمیدونه از کجا میاد.
من میخندم. ولی تو چی میبینی؟ میشه تو بهم نخندی؟
قلمم به جای جوهر خون میریزه، یادش رفته نوشتن چجوری بود ، به هرجا که رو میکنه پسش میزنن دیگه حس نمیکنه که متعلق به این دنیاست، میشنوم بعضی وقتا که داره با خودش زمزمه میکنه، میگه که دیگه نمیتونه این دنیا رو تحمل کنه.
لِباس یا لَباس؟
ارزو دارم سایه ام بلند بشه و کنارم راه بره، از سایه خوشم میاد، همیشه در روشنایی پیشته ولی وقتی تاریکی به سمتت میاد سریع فرار میکنه، فک میکنی همیشه اونجاست ولی اون فقط نبود چیزای دیگه است.
دفعه ی بعد باید دوباره همینکارو بکنم؟ ولی فک نکنم دیگه دستمو بگیره، باید منتظر یکی دیگه باشم. بدجور ازم زده شد ولی تقصیر خودشه، فقطم به خودش ضربه میزنه. برای من، هزاران نفر دیگه اون بیرون هست.
چی میشه اگه دیگه هیچی نباشه جز پوچی مطلق؟
خیلی دلم می خواد "من" باشم، ولی اونو نمیشناسم و نمیتونم کسی باشم که نمیشناسمش.
داره گریه میکنه؟ باید کاری بکنم؟ دوست ندارم ازش معذرت خواهی کنم،ولش کنم بهتر نیست؟ حداقل گریه کنه، خالی شه!
فراموشش نمیکنم، این گردنبند از خاطرات اون نشأت میگیره و این چنین روی گردنم میدرخشه.
امروز خیلی عجیبه، نمیدونم چیش ولی عجیبه، خیلیم عجیبه.
ذهنش فاسده، جنسیت زده است، عقب افتاده و کندذهنه ولی ارزش تنفر نداره، به اندازه ی کافی دست به دامن احساسات شدم، برای امسال دیگه کافیه.
جدیدا خیلی مینویسم، خیلی. انگار ذهنم با یک دنیای جدید از کلمات اشنا شده ولی هرچی بیشتر مینویسم مغزم پر تر میشه.شبیه اوردوز مغزیه. هرچی مینویسم واسش کمه و حتی چای نبات هم کمک نمیکنه.
عجیبه که وقتی بهش نگاه میکنم میخنده؟ فک نکنم.
دروغ خوبه یا خوب نما؟
من به یه خواننده نیاز دارم، یه شنونده؛ همیشه نیاز داشتم حتی وقتایی که نمیدونستم.
شاید برعکس اون چیزی که همه فک میکنن تاریکی نبود روشناییه، در واقع روشنایی نبود تاریکی باشه!
این نامه رو میدم دست باد، بزار باد انتخاب کنه که به دستت برسه یا نه. اینبار، میزارم باد موهامو تکون بده.

بگو ببینم، اون چیه که که میخوای ادما بیشتر راجبت درک میکردن؟



درحالی که حقیقت مثل جوهری نادر است که اصلا یافت نمیشود... گفتنش بامزه است!

امیلی دیکنسون

۲۹
۶
paree.s
paree.s
Always the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید