هواپیما تکان میخورد
ترس از ارتفاع نداشت
به بیرون پنجره خیره شده بود
تلاقی اسمان ابی و ابر های پوچ
بال های لرزان هواپیما و پنجره ی کثیف
چشمانش پر اشک های خالی شده بود
اشک ها سر میخوردند و لبخند زیر ماسکش را به سخره میگرفتند
اهنگ گوش هایش را نوازش میکرد
دیگر نوبت لبخند بود که اشک ها را مسخره کند
دست هایش اخرین قطره اشک را پاک کردند و شروع به انداختن طرح روی کاغذ بی ریا کردند.


پ.ن:در رابطه با سه شنبه ساعت چهار:
خیلی عالی بود واقعا بهم خوش گذشت مرسی از افرادی که اومدن خیلی کیف داد
فربد گفت که کیوت ترم و لیزارد گفت سگیتم کمتره
اونایی که زدمتون:«اصلا پشیمون نیستم مخصوصا یودین همشون خیلی چسبید »
راستی بچه ها اون تیشرتم دیگه تیشرت نمیشه پشتش به فاک رفته?
لطفا هرکی هر عکسی گرفته حتی اگه تو سرور فرستادین بازم به دی ام من بفرستین همه رو
و اینکه رو به همتون :
من ناراحت نیستم که عکسم لو رفته یا اسمم ولی بهم برخورد که بهتون اعتماد کردم و شکستینش ولی اگه برگردم عقب بازم بهتون اعتماد میکنم حتی اگه بشکنینش!

نقدفیلم blue is the warmest color (جدا از صحنه های مستهجنش!):
نکات مثبت:
نکات منفی
نویسنده دیگر حرفی برای گفتن نداشت، آخرین کتابش راهم با نوشتن کلمه پایان به پایان رساند، آخرین پک را هم به سیگارش زد، ته مانده آخرین قهوه اش را هم سر کشید، چراغ مطالعه اش را هم خاموش کرد، قلمش را بر روی میز گذاشت، عینکش را برداشت و... اکنون نویسنده برعبارت پایانی آخرین کتاب، که همان پایان بود، خفته است، آرام، ساکت، بی دغدغه... بی دغدغه ی حرف، بی دغدغه ذهن، بی دغدغه اندیشه، بی دغدغه کتابی دیگر!
یک فنجان زخم/صفحه 60/محمد کریمی جعفری