_ هدفتون چیه؟
+ اولین و بزرگترین هدفم اینه که بتونم خودم، ارزشهام و اهداف بعدیمو به خوبی مشخص و پیدا کنم. چرا به این میگم هدف؟ چون واقعا براش برنامه دارم و هر روز سعی میکنم قدمی در راستاش بردارم. اما بعد از این هدف کلی، شاید بزرگترین و نزدیک ترین هدفم مربوط به المپیاد کارافرینی باشه و بعد از اون با دو سال فاصله، قبولی توی رشته ی مهندسی صنایع دانشگاه شریف بزرگترین هدفمه در حال حاضر.
_ هدف دومتون، یا به قولی پِلَن بی اتون چیه؟
+پلن بی؟! اگه معنی سوال اینه که اگه اون نشد بعدش چی باید واقعا ببینم بعدش چی میشه. مثلا درمورد هدف کنکوریم خب اگه اون نشد باید ببینم رتبه و اینام چطوره! شاید برم سراغ رشته ای مثل مدیریت آموزشی. اما دانشگاه واقعا برام مهمه!
_ بزرگترین مانعتون در این راه چیه و چطور میخوایید ازش عبور کنید؟
+بزرگترین مانعم خپل خان درونمه. ماشالله هزار ماشالله روز به روز خپل تر و قوی تر هم میشه! باید خیلی تلاش کنم تا مهارش کنم. چطوری؟ خب روش هایی هست برای بهتر کردن تنبلی و اهمال کاری. اما چیزی که خودم به شخصه بیشتر باهاش سروکار دارم، اعتیاد به چیزایی مثل همین ویرگوله! برای همین دارم سعی میکنم خیلی مدیریت شده تفریحاتم رو انجام بدم.
_ چی از همه بیشتر در این راه خوشحالتون میکنه؟
+خب اون هدف المپیاده که مشخصه. حتی اگه تهش هم مدال نگیرم که خب مهمه به شخصه برام، بازم از اینکه فرصت یادگیری چیزایی که عاشقشونم رو داشتم خیلی خوشحالم. درمورد کنکور هم باید بگم واقعا مسیر خیلی دلنشین نیست. سعی میکنم مسیر رو هم بهتر کنم اما بیشتر اون ته تهشه که خیلی شیرینه. اینکه ببینی سخت جنگیدی و رسیدی به چیزی که میخوای. اون حس اعتماد به نفس و موفقیت با هیچی تعویض نمیشه. اینکه میبینی چیزی که خواستی رو به لطف خدا بدست اوردی حتی کمکت میکنه که برای دفعه های بعدی قدم های بزرگتری برداری.
_ و از چی بیشتر از همه تو این راه میترسید؟
+اینکه به اونجایی که میخوام نرسم یا وقتی رسیدم ببینم عه! این اصلا چیزی نبود که میخواستم. اینکه تمام طول عمرم برای چیز اشتباهی درحال تلاش و جنگیدن باشم منو به شخصه خیلی میترسونه. حالا میدونی پی بدتره؟ اینکه کلی جنگیدی و خیلی از چیزایی که دوستشون داشتی رو به خاطر اون رویاها از دست دادی و وقتی به اون رویا یا هدفه میرسی میبینی ای بابا! اصلا ارزششو نداشت. ولی خب همیشه این ترس ها هستن. اصلا همین ترس ها بودن که تا مدتها منو متوقف کرده بودن. اما تا وقتی که حرکت نکنم نمیفهمم درست بوده یا نه.
_به نظرتون بزرگترین دو راهی اتون در این راه چه خواهد بود؟
+مثلا اینکه بشینم الان متن شما و بقیه دوستان رو بخونم یا اینکه تست بزنم! با وجود اینکه شاید مسخره به نظر برسه اما واقعا دوراهی سختیه. به هر حال موقع درس خوندن همه چیز به جز خود درس جذابیت داره لامصب. اما جدا از شوخی شاید بزرگترین دوراهی ای که همیشه درگیرش بودم و هستم تفاوت بین علایق و تصمیم گیری هام و نظرات والدینمه. تا الان خداروشکر خوب از پسش براومدم امیدوارم دراینده هم همه چیز خوب باشه!
_ اگه چه اتفاقی بیافته تسلیم میشید؟
+اگه ببینم پشتم خالی شده. چون به شدت به حمایت یه سری افراد نیاز دارم و اگه ببینم که ازم قطع امید کردن منم از خودم ناامید میشم.
_ انگیزه اتون برای ادامه ی راه چیه به قولی چی شما رو سرپا نگه میداره؟
+ بعضی هدفارو با عادت سازی میشه بهشون رسید. خب اینجور مواقع انگیزه خیلی زیادی هم نیاز نیست. اما در کل بزرگترین انگیزه برای من اینه که واقعا اون چیزو بخوام. شبا با آرزوی اون بخواب برم و صبا به امید اون بیدار شم. برای من بزرگترین انگیزه اونه اما خیلی روم کار نمیکنه. عادت سازی و رقابت درعین رفاقت خیلی سلاح های بهتری برای من هستن.
_ چطور شد که این هدف رو انتخاب کردید؟
+هوف! داستانش خیلی طولانیه. علاقه مندیم به حوزه کارآفرینی و آموزش از دوران متوسطه اول شروع شد. با دیدن یه سریال کره ای به اسم استارتاپ! و بعد از اون تمام پروژه های گروهی ای که با دوستام برای انجام کارهای مختلف داشتم منو برد سمت کارافرینی و رهبری و .... اما اون دنیا زیادی بزرگه و فکر میکنم خیلی خوش شانس بودم که تونستم این علاقمو با دغدغه ای که حدودا یک سال بعدش پیدا کردم و به شدت برام جدی شد ترکیب کنم. یعنی اموزش و پرورش.
_ یک فرد چطور باید هدفشو پیدا کنه؟
+هدف مگه پیدا کردنیه؟ شاید هدف های مارو ارزش ها، دغدغه ها و علایقمون شکل میدن. پس باید اول اونهارو پیدا کرد و فهمید و شناختن اونها یعنی شناختن یه بخش بزرگی از هویت.
_ و دو سوال آخر :
خودتون رو معرفی کنید (با اسم یا اسم مستعار ) و یک توصیه بکنید به کسانی که انگیزه اشون رو از دست دادن یا میخوان هدف انتخاب کنند
+ویرگولیا منو با اسم یک عدد من میشناسن
اگه هدفتو پیدا نکردی یا شک داری یه خبر خوب برات دارم. تنها نیستی. من هنوز که هنوزه به شدت مرددم که این واقعا چیزی هست که میخوام یا نه. اما خب گفتم، بخوام همش وایسم و به تردیدم پر و بال بدم خودم فلج میشم. پس میرم امتحانش میکنم. زندگی ما مثل فیلما نیست که یهو یه شب قبل از خوابیدن تصمیم بگیریم که من از فردا میخوام فلان کارو کنم و بدون خستگی تا سالها پاش بجنگیم. ما ادمیم. از نوع واقعیش. کم میاریم. شک میکنیم. جا میزنیم. و همین کارو قشنگ میکنه. وقتی که نمیدونی باید چیکار کنی یا اصلا نمیتونی کاری کنی، اونجاست که مشخص میشه قراره اوضاع همینطوری بمونه یا اینکه ....
اما به طور کلی، از طرف کسی که همه به عنوان زودجازن ترین ادم میشناسن و هر هفته یه جلسه مشاوره بر میداره که بگه من نمیتونم و حرف طرف مقابلو بشنوه و کمی امید بگیره، باید بگم که بهتره دنبال معجزه نباشیم. با عادت سازی، رقابت سالم و اهرم های فشار خیلی کارا بهتر پیش میرن. من به اینا اعتقاد بیشتری دارم(یک عدد من سه سال پیش ببخشید که زندگی اونطوری که فکر میکردی الان دیگه از دیدت اونقدر جادویی و راحت نیست. اما همچنان قشنگه)

in a world of total surveillance, the only true freedom lies in not being seen.
در دنیای نظارت کامل، تنها آزادی واقعی در دیده نشدن نهفته است
now you see me 2 /35:20