دیشب وقتی میخواستم بخوابم... البته، صبح بود. فکر نکنم ساعت ۴ و خوردی شب حساب بشه. بذارید دوباره شروع کنم.
دمدمهای صبح، زمانی که دیگر انرژیای در چشمانم باقی نمانده بود تا باز بمانند؛ به امید چنگ زدم، پاره شد.
شب قبل با رویا به خواب رفتم، برخلاف معمول که اولین اشعههای خورشید لالاییام بود زود خوابیده بودم. بیخوابی چندروز بیرون زده بود و ساعت از نیمهشب نگذشته به خواب رفتم.
بعد از آن صبح که خبرها به گوشم -درواقع چشمم- رسید، شبی نرسیده که قبل طلوع آفتاب و رسماً شروع شدن صبح بخوابم.
گمان نمیکنم نیازی باشد که از اوضاع و احوال روزهای جنگزدگیام حرفی بزنم، به خودت نگاهی بیانداز؛ منم همانم یا بدتر. ولی موشکی از بالای من رد نشده، صدای پهپاد نشنیدهام و شهرم به خاک ننشسته. برای اولینبار در تمام زندگیم شهرم امنتر از بسیاری از شهرهای دیگر در این خاک است. باید خوشحال باشم، نه؟ عجب شانسی که جانم در خطر نیست. پس چرا نمیتوانم از ذهنم بیرون کنم که ایکاش کسی با موشک فرقسر مرا هدف میگرفت، ایکاش من بودم که خونش روی بالشتش ریخته.
"خدا نکند" و این حرفها. میدانم. میدانم.
ولی ایکاش که میکرد یا بکند.
قول میدم کاری به بقیه هم نداشته باشم، اصلا برای محکمکاری میرفتم وسط بیابان. اصلاً اسلحه را خودم پر میکردم. ماشه را خودم میکشیدم.
نمیخواهم بشینم اینجا در سکوت و آرامش و آسایش درحالی که هر حرف و بحث و حتی تبریکی باعث میشود تا قطرهای از رود درونم، کاسهی چشمم را پر کند. اما آنقدر هم نازکنارنجی نیستم. پلکهایم را به سرعت به هم میفشارم تا قطره برگردد سر جای خودش.
به هرکس و ناکسی که حتی یه بار مسیرم به مسیرش خورده پیام دادهام و حال و احوالی کردهام. به بهانهی نگرانی برای ارگانهای زیستی بدنشان، دو کلامی گفتوگو کردم. احساس میکنم زمان خوبی برای رفتن است. آیندهام دارد کمکم جلوی چشمهایم پودر میشود و میرود هوا، اما چیزهایی از گذشتهام باقی مانده که همه فکر نکنند جز یک شکست بزرگ چیزی نبودهام. البته که. من جز یک شکست بزرگ چیزی نبودهام، اما نباید بگذاریم خدایی نکرده مردم بفهمند.
به قول آنه فرانک: "به مرحلهای رسیدهام که برایم خیلی مهم نیست زنده باشم یا مرده. جهان بدون من هم میچرخد؛ شدنی میشود و آمدنی میآید و مقاوت بیفایده است."
در سطح بالایی از زندگی با آنه فرانک همزادپنداری میکنم. جدا از اینکه انگار در مخفیگاه کوچکم قایم شدهام و دارم سماق مک میزنم درحالی که همه در بیرون دارند زجرکش میشوند، با احساسات شخصی زندگانیاش ارتباط برقرار میکنم.
دیگر کلماتم تمام شدهاند.
کتاب را ورق بزن.
فصل جدید سریال را دانلود کن.
اخبار دنیا تنوعش، بی تنوعیست.
در اینجا هم، خب، زبان قاصر است.

"یکبار داشتم ویدئوی تدکسی (TEDex) را میدیدم که در آن آقایی میگفت همراه داشتن دفترچهی یادداشت و نوشتن یک لحظهی خوشحال کننده در هرروز به او کمک کرده است تا زندگیاش را تغییر دهد.برای همین این دفترچه یادداشت را خریدم. در صفحهی اولش نوشتم: «جغد سفیدی را از پنجرهی اتاقم دیدم.» دفترچهام بعد از آن، تقریباً خالی ماند."
-خواهر من، قاتل زنجیرهای