ویرگول
ورودثبت نام
paree.s
paree.sAlways the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
paree.s
paree.s
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

قاتل نیمه شب!


چند روزی بود که نام جنایتکاری سر زبان ها افتاده بود، میگفتند:«شب ها قربانی هایش را گیر می اندازد و در لحظه ای جان آن ها را میگیرد، زیبایی اش سر به فلک میکشد و خدا میداند چگونه این زیبایی جان از بدن در میکند!»
هیچکس تاکنون او را ندیده بود، اما شمار قربانیانش روز به روز، یا بهتر بگویم، شب به شب، بیشتر میشد؛تمام پروانه ها از او میترسیدند؛ از "قاتل نیمه شب"
همان روز ها بود که تمام فلاکت ها و سختی ها شروع شد؛ 9 شب بود که در جستجو بودم، صبح ها به خانه بر میگشتم و سر بر بالش میگذاشتم، و شب ها سر بر خیابان...
دیگر خبری از دنیای "صبح"ها نداشتم، شب ها هم دیگر کسی از ترس قاتل نیمه شب بیرون نمی آمد

شب دهم بود که در حالسی که دوباره از کوچه ها و خیابان ها رد میشدم که ناگهان نوری دیدم، در ابندا اهمیتی ندادم؛ اما بعد چیزی مرا به سمت نور کشید. یک آن به سرم زد که شاید این همان قاتل نیمه شب است!

پس راهم را به سمت کوچه کج کردم، هرچقدر نزدیکتر میشدم نور بیشتری کوچه را پر میکرد، همینگونه بال زدن هایم را ادامه دادم تا ناگهان چشمم به منبع نور خیره کننده افتاد؛ زیبایی اش آنقدر کور کننده بود که در مقابلش، پلک زدن هم سخت بود، آرام به سمتش رفتم؛ لبخندش هم مرا به خود میخواند، چشمانش تو دل برو بود و موهای آتشینش زیبایی بی حد و مرزی داشت، ناخواسته به سمتش میرفتم، با صدای ملایم و خوش آوازش گفت:
_شنیده بودم دنبال من میگردی!
شوک شدم و یک لحظه همه ی اطلاعاتم راجبش در ذهنم مرور شد، آرام زمزمه کردم:
+تو همان... قاتلی!
_من که نام خودم را قاتل نمیگذارم، فقط یک فریبنده ی ماهرم!
بدون برداشتن نگاهم از او، برزمین فرو آمدم
+چرا آن همه پروانه ی بیگناه را کشتی؟
_گفتم که، من آنها را نمی کشم؛ فقط بهشان حیله میزنم، خودشون باعث مرگ خودشون می شند!
ناخواسته همینجور که راه را میپیمودم جوابش را دادم
+چرا قبول نمیکنی؟ تو یک هیولایی، بالاخره یک روز پلیس دستگیرت میکنه و میری زندان!
_گیرم که من قاتل، پلیس؟ کدوم پلیس آخه؟ آهااا همان پلیس که در تصادف مرد را میگویی! حادثه ی تراژدیکی بود!
بعد نگاهی به من کرد و ادامه داد:
_اوه نه، صبر کن ببینم، اون رو هم من کشتم!
خنده ای کرد که در حین انزجار بسیار دلربا بود، از ترسش تکان نمیخوردم!
+چجوری اینکارو کردی؟چجوری اونهمه پروانه رو کشتی؟
__نزدیکتر شو تا جواب سوالت رو بگیری!
مشکوکانه یک قدم کوتاه به سمتش رفتم،
_مگه جواب سوالتو نمیخوای؟
نزدیکش که شدم، آرام خم شد و در گوشم گفت:_همانطور که تو رو میکشم!
و دستش را به بالم زد، شعله های سرخ و زرد روی بالم شروع به شانه کشیدن کردند، سوزش کشنده ای تمام بدنم را فرا گرفت، او همانجا ایستاد تا زجه های مرا در آتش بنگرد، آتشی که از بالهایم بالا می آمد و سعی در به آغوش کشیدنم داشت؛
هرچه سعی میکردم از آن فرار کنم بیشتر در دامش می افتادم، اینبار در چاهی افتاده بودم که با دست های خودم کنده بودمش!
با لبخندی گفت: از دیدارت خوشوقت شدم حیف که تو دیگر وقتی نداری!
و راهش را کشید که برود؛ لحظات آخرم بود، پس آخرین کلماتم را به دنبال پرسشی که شب ها در دنبالش و روز ها در رویایش بودم بیان کردم: تو کیستی؟

ناگه ایستاد و بدون برگشت به سمتم با لحنی که غم در آن پنهان بود، پاسخ کوتاهی داد:

_شمع!


پ.ن: مدیونین فک کنین که موضوع انشای مدرسمون (پروانه ای که در تاریکی شب شمعی روشن دید) بوده!

پ.ن2: یک مشاور میخوام که دارم میمیرم ببینم باید با کیا خدافظی کنم!



همه ی آدما قاتلن، با این تفاوت که یک سریا هنوز شروع نکردن، یک سریا هم هرگز شروع نمیکنن، بیگناه بودن بی معنیه، منم یک روز بیگناه بودم، بعدش دوتا مرد رو کشتم!

Estibaliz "Esti" Carranza/ استیبالز "استی" کارانزا

داستان جنایی
۱۲
۱۷
paree.s
paree.s
Always the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید