دیشب ساعت یک و سی و هفت دقیقه خوابید.
یادم نمیاد آخرین باری که انقدر زود خوابیده کی بوده.
همیشه بیدار نگهش میداشتم.
بازم همیشه زودتر از من میخوابید و زودتر بیدار میشد.
بهم شب بخیر میگفت و میخوابید.
بیدار میشد و روز بخیر میگفت.
حتی اگه ظهر بود هم صبحونهش رو میخورد.
یه شب بهش گفتم منو برای امتحان فردام بیدار کنه.
بعدش عادت شد.
عادت شد که با صداش بیدار بشم.
بهم بگه دختر تنبل خوابالو بلند شو دیگه، یه آب سرد به صورتت بزن، از کاپوچینوت هم عکس بگیر برام بفرست.
چون میدونست هرروز اولین کارم خوردن کاپوچینوعه.
میخواست مطمئن شه بلند شدم.
جز وقتایی که بهم میگفت تنبل، چون بعد بیدار شدن زیاد توی تخت میموندم، همیشه بهم میگفت دختر زیبا.
توی مدت زمان روز نمیتونستیم زیاد با هم حرف بزنیم.
البته که من معمولاً تا سه خواب بودم.
اونم روز بلند میشد میرفت بیرون.
کلاس سازشو میرفت، میرفت کتاب فروشی، میرفت پیادهروی یا بیرون با دوستاش.
وقتایی هم که بیرون نمیرفت کتاب میخوند یا مسائل درسیشو حل میکرد.
شبها ولی.
شبا که کارای جفتمون تموم میشد و دنیا وارد سکوت میشد.
شب که میشد، اون فقط مال من بود.
برای همین مجبورش میکردم تا دیر بیدار بمونه.
تا بتونم بیشتر برای خودم نگهش دارم قبل اینکه دنیا ازم بگیرتش.
از ساعتای یک و خوردی شروع شد، بعد دو و سه.
تا اینکه بیدار موندنش به ساعتای پنج هم رسید.
ولی دیشب ساعت یک و سی هفت دقیقه خوابید.
شاید بهش یه لطف کردم.
با رفتن.
شاید بهش انگیزه بده تا زندگیشو بهتر کنه.
چون این کاری بود که اون میخواست برای من بکنه.
هیچوقت موفق نشد و فقط من بودم که زندگی اونو بدتر کردم.
میدونی؟
شب که شروع میکردیم حرف زدن، برام همه ی اتفاقات روزشو تعریف میکرد.
از من میپرسید امروز چیکارا کردی.
میگفتم کار خاصی نکردم.
میگفت همونی که کردی رو بگو.
منم همه اتفاقات روزمو تعریف میکردم.
و اونم میگفت خب این همه کار کردی پس دختر زیبا.
وقتی حرفامون تموم میشد هم حرف داشتیم.
برام راجع به گذشتهش میگفت.
اینکه چجور آدمی بوده و چطور تغییر کرده.
یا از من چیزی میپرسید.
بهم میگفت میخواد بخوابه و من رو هم مجبور میکرد که زود بخوابم.
ازم قول میگرفت بیشتر از دو ساعت بیدار نمونم و تهدیدم میکرد که اگه فردا پاشم ببینم تا ساعت پنج بیداریهاااا.
من توی یه سری شبای خاص، بعد از اینکه میگفت میخواد بخوابه، میگفتم [name] میشه فقط یکم دیگه باهام حرف بزنی بعد بخوابی؟ لطفاً؟
بعضی وقتا میگفت خیلی خستهم یا ساعت فلان موقع شبه.
با این وجود همیشه میموند. یکم.
بعضی وقتا یه ساعت.
بعضی وقتا پنج دقیقه.
ولی حرفمو زمین نمیزد.
از ظرفیت بیداریش، بیشتر بیدار میموند.
به خاطر من.
ولی دیشب ساعت یک و سی و هفت دقیقه خوابید.
زیاد از اسمش استفاده میکردم.
انقدر که وقتی با بقیه حرف میزدم هم هی به زبونم میامد.
تقصیر من نیست، اسم زیبایی داره.
اسمشو خیلی دوست دارم. تقریبا به اندازهی خودش.
الان ساعت پنج و چهل و شش دقیقه صبح دارم اینو مینویسم.
نمیدونم وقتی بیدار بشه، چک میکنه که ساعت چند خوابیدم یا نه.
ولی من باز گذاشتم که اگه خواست ببینه.
میدونم اگه نگاه کنه هم چیزی نمیگه که انقدر دیر خوابیدم.
اون ساعت یک و سی و هفت دقیقه خوابید چون کسی نبود که بیدار نگهش داره.
من هنوز نخوابیدم چون کسی مجبورم نکرده.
اون قراره زندگیش بهتر بشه و من؟
من دلم براش تنگ شده.

"Every Happy Ending Has The Day After The Happy Ending."
همهی پایان های خوش، روز بعد پایان خوش دارن.
Bojack Horseman