انگار یکی مشت زده توی بومی که نقاشیش من بودم.
میدونی چی میگم؟
انگار روی یکی از خطهای دفتر مشق کلاس اوّلم نشستم، ولی خیلی خیلی قبلتر از "بابا آب داد" و "مامان آمد".
یکی از اون دفترای دست نخوردهی گوشه اتاق که هیچکس نگاشون هم نمیکنه و هیچکس چیزی توشون نمی نویسه.
و من الکی این حوالی، وسط خطها و ورقهای دفتر میپلکم.
منتظر یه چیزیام.
نمیدونم چی.
اما منتظرم.
همیشه منتظرم.
دیروز منتظر بودم و فردا هم منتظر خواهم بود.
سرتاسر زندگی من در انتظار چیزی گذشته که وجود نداره.
نمیدونم چطور از اینجا سر درآوردم ولی هی از یک خط به خط بعدی میپرم،
از دور بیپروا، آزاد و جسور به نظر میرسم اما واقعیت؟
واقعیت اینه که هیچ هدفی ندارم و میترسم اگه یهوقت، یک ثانیه هم توقف کنم؛ دیگه نتونم حرکت کنم.
میدونم یکی از این خطایی که مثل طناب بازی ازشون استفاده میکنم، خط قرمز توعه و میدونم قراره ردش کنم.
فقط نمیدونم کدوم و کِی.
انگار همه صداشونو ده درصد کم کردن.
همهچیز تو سکوت غرق شده.
دنیا زبون به دندون گرفته و رفته عقب تا منو یه گوشه با تفکراتم تنها بذاره.
مگه من چه گناهی کردم که مجبورم با تفکراتم تنها بمونم؟
انگار خطمو گم کردم.
تازه داستان به جای قشنگش رسیده بود ولی من خطمو گم کردم.
شاید بگین خب دوباره پیداش کن،
ولی قسمتی که بهتون نمیگم اینه که من خطمو تو داستانی گم کردم که خودم داشتم مینوشتم.
آخه چطور تونستم خطمو توی داستانی گم کنم که خودم نویسندهشم؟
چی کار کنم، استعداد خاصی تو شکست خوردن دارم.
همیشه یه شکست خورده بودم. ولی اشکال نداره، دیگه بهش عادت کردم.
گفتم که، خطمو گم کردم. ولی هی به زور ادامه میدم به نوشتن.
مینویسم و مینویسم در حالی که خوب میدونم دیگه خیلی وقته داستان پریان نیست.
فقط دارم چرت و پرت سر هم میکنم مثل سریالی که نویسندههاش به زور کشش میدن،
ولی از یه جایی به بعد بدیهیه که هیچکس قرار نیست اون سریالو نگاه کنه.
شاید وقتشه قبول کنم که این دفعه دیگه نقطه سرخط نیست، نقطه پایان رو باید گذاشت.
همه اینا رو نوشتم تا بگم: "انگار یکی مشت زده توی بومی که نقاشی اش من بودم،"
اما تو نمیفهمی چی میگم.

I'm stuck to the wall. I think I'll be here forever. I'm wallpaper now. That's it.
چسبیدهام به دیوار. فکر کنم تا ابد اینجا خواهم ماند. الان دیگه کاغذدیواریام. همین.