ویرگول
ورودثبت نام
paree.s
paree.sAlways the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
paree.s
paree.s
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

با خود گذشته ام ساعت 5 قهوه خوردم.

من با خود گذشته ام، ساعت 5 قهوه خوردم.
قرار بود ساعت 10 صبح باشه اما هیچ کدوممون آدم سحر خیزی نیستیم.
چند دقیقه ای دیر کرد و من چند دقیقه ای زودتر رسیدم. سه بار برای دیر آمدنش عذر خواهی کرد.
با اینکه فقط چندسالی بزرگتر بودم مطمئن شد که میدونم تحسینم میکنه.
به لبخند جعلی و خط چشمش که جای زیادی برای پیشرفت داشت نگاه می کنم و اون میگه "خوب" وقتی حالش رو میپرسم.
نمی دونم که این رو میگه چون میدونه که میدونم حقیقت نداره یا چون امیدواره اون احساسات و درد ها رو فراموش کرده باشم.
متاسفانه؛ فراموش نکردم.
بهش میگم "زندگی منم اونقدر خوب نیست." و میبینم که چطور ناامیدی روی صورتش میشینه در حالی که میگه من تنها امیدش برای ادامه دادن بودم.

" قراره تا جهنم بری و برگردی. بیشتر از یک بار.
و اگه فکر میکنی قراره ساده باشه، اشتباه میکنی.
به چیزی که میخوای نمیرسی، نه توی بار اول یا پنجم.
قراره از آدمایی که ارزش زیادی برات دارن، متنفر شی."

در سکوت گوش میده در حالی که باعث گریه اش میشم با حرف زدن راجب چیز هایی که به جفتمون درد زیادی تحمیل میکنه.

"قرار نیست دردش کمتر بشه. زمان درمانت نمیکنه.
اون آدم خوبی نیست، مهم نیست چه حسی داری.
قراره چیز های بدی رو تجربه کنی، بدتر از چیز هایی که تا الان تجربه کردی.
قراره عذادار بشی، بار ها و بارها و قراره از وسط بشکنی.
ولی تو میتونی ازش گذر کنی؛ همون طور که من میتونم تا زمانی که نتونم."

تا مترو پیاده روی میکنیم و در سکوت دستش رو میگیرم و تا زمانی که پیاده میشم میزارم سرش رو بزاره رو شونم.

I'm stuck to the wall. I think I'll be here forever. I'm wallpaper now. that's it.

چسبیدم به دیوار. فکر کنم برای همیشه اینجا میمونم. دیگه کاغذ دیواری ام. همین.


۳۸
۵
paree.s
paree.s
Always the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید