ویرگول
ورودثبت نام
paree.s
paree.sAlways the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
paree.s
paree.s
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

اینجا همه چیز زیر سوال است.

از امروز یادم می ماند که بترسم.
بترسم از نوع نگاهت وقتی که جنس قدیم را میگیرد.
بترسم از لبخندت وقتی رنگ و بوی آفتاب و نسیم روز آخر را میگیرد.
خسته ام از این استفهام دستانت وقتی نزدیک منی.
عزیز، اینجا، جای پرسش نیست.
همه چیز زیر سوال است.
ماه می تابد.
بید میلرزد.
ابر می نالد.
سرو می افتد.

از امروز یادم می ماند که بترسم از زهر قلمم.
افسار خیالاتم را به درخت شهر نبندم هر دم.
اما این راه تمرکز سخت است وقتی زمزمه ی آرام زمین همه چیز را به سکون محکوم میکند و صدای سکوت فریاد را از عشق میترساند.
بگو ببینم این چشم های رو به سقف نمی لرزاند تن انتظار را؟
تن سردی را؟
تن بوسه را؟

من از هیچستان دنیای هدف حرف میزنم.
هر دفعه، که اکسیژن کربن دی اکسید میکنم؛ صدای غم مرگ را می شنوم و پای زخمی را فراموش میکنم.
عطر رویا های من فراموش نشدنی است، نابخشودنی است.
من از مهتاب عشق متنفرم.
از آن گربه ی نارنجی چاق متنفرم.
هر روز سرم از تاب کوتاه درد میگیرد و حالم از ابراز های بی معنی به هم میخورد.
کار من از بوییدن گلبرگ های پوسیده ی گل های چیده شده گذشته است.
پس از اینجا به بعد، من پایان را به آغوش صحرا میکشم.

میدانید؟
از این جنگل فقط مانده خون و خون و خون؛
آتش و دود؛
جسد خسبیده ی درختان نمور،
آب آلوده ی رود ها
و بازمانده ی ترور شکار ها.
بطن این جنگل،
رقص و شادمانی پری های کوچک نیست.
صدای پای بهشت نیست.
محبت نیست.

رسم ها را عوض کرده اند.
ما قدیمی شده ایم.
باید دوباره آغاز شویم.
بیایید دوباره آغاز شویم.
من تازه پایان یافته ام.



I have been told to take deep breath my whole life, I can't do it any more

تمام زندگی ام به من گفته شده که نفس عمیق بکشم، دیگه نمیتونم انجامش بدم.

The morning show

۳۰
۱۵
paree.s
paree.s
Always the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید