وقتی میخوام برم تاب بازی اولین کاری که میکنم اینه که انگشتر مشکی سادهای که همیشه دور انگشت اشارهم میندازم رو در میارم. فکر کنم حداقل سه سالی میشه که تنها حالتی که منو بدون اون انگشتر میشه دید درحال تاببازیه. دلیلش اینه که انگشتر مشکی ساده قبلی که دور انگشت اشارهم مینداختم به خاطر ساییده شدن به زنجیر تاب، رنگش رفت؛ الان نمیتونم به انگشتر قبلی بگم انگشتر سادهی مشکی چون دیگه مشکی نیست.
یک عصر سرد پاییزی، تو راه رفتن به بیرون، تصمیم گرفتم درحال انتظار برای همراهم، خودمو به تاببازی مشغول کنم و به نظرم کار مضحکی بود که برای پنج دقیقه تاببازی انگشتر مشکی سادهی دور انگشت اشارهم رو در بیارم. به خاطر همون پنج دقیقه، الان انگشترم روش یک خراش داره چون رنگ اون قسمتش رفته.
همه حد و حدود خودشونو دارن، انگشتر مشکی ساده به من اجازه میده همهجا با خودم ببرمش و تو مواقع معذب کننده یا نا-راحت دور انگشتم بچرخونمش تا ضریان قلبم پایین بیاد؛ اما حاضر نیست حتی پنج دقیقه با من تاب بازی کنه و این قرارداد ماست، همهجا جز تاب.
نباید خط قرمز آدما رو زیادی تحت فشار گذاشت. مگه چقدر میشه یک کش رو کشید قبل از اینکه در بره؟

Because while I say sadness what I really mean is black hole inside me filled with nails and rocks and broken glass and the words I don't have anymore.
وقتی میگویم غم منظورم در واقع سیاه چالهای در وجودم است که با میخ و سنگ و خرده شیشه و حرفهایی که دیگر بر زبانم نمیآیند پر شده.
Girl in pieces by Kathleen Glasgow