بعد ها در زندگی انتظار کمی استراحت داری،نه؟ فکر می کنی استحقاقش را داری. من که اینطور فکر می کردم. اما کم کم پی می بری که وظیفه ی زندگی اعطای پاداش شایستگی نیست. همینطور وقتی جوان هستی، فکر می کنی می توانی درد ها و رنج های محتملی را که از گذر عمر عارض میشود،پیشبینی کنی. خودت را تصور می کنی که تنها،مطلقه،بیوه میشوی؛بچه ها از تو دوری میگیرند،رفقایت از دنیا می روند.از دست دادن آرزو ها . توان آرزو کردن را پیش چشم می بینی.
ممکن است قدم فراتر بگذاری و نزدیک شدن خودت به مرگ را هم در نظر آوری که به رغم فراخواندن مصاحب و همنشین،تک و تنها با آن مواجه میشوی.
اما همه ی اینها چشم دوختن به آینده است.آنچه فادر به انجامش نیستی،آینده نگری است، و بعد خودت را تصور می کنی که از آن نقطه ی متعلق به آینده، برگشته ای و به گذشته نگاه می کنی.با عواطف تازه ای رو به رو می شوی که رهاورد زمان است،برای نمونه در میابی همینطور که شاهدین از زندگی ات محو می شوند،مدرک کمتری می یابی، و بنابراین قطعیت اینکه چه هستی و بوده ای رنگ می بازد. حتی اگر با پشتکار ثبت شده ها را _در قالب کلمات،صداها،عکس_ حفظ کرده باشی، احتمالا چی می بری در حفظ آن ثبت شده ها در مسیر اشتباه گام گذاشته ای!
چه بود آن جمله که آدرین مدام نقل می کرد؟«تاریخ همان قطعیتی است که از تلاقی کاستی حافظه و کمبود سند حاصل شده.»
#تونی_وبستر
??♀️ جولیان برنز
? درک یک پایان
