نوشتن برای من اینطوریه یهو یه چی مینویسم بعد میرم شش ماه بعد میام
این نوشته هم با عکس بوده که دوست ندارم عکسشو بذارم ولی خود نوشته رو میذارم، برای همین بعد خوندنش تو ذهنتون تجسم کنیدش:
از بیست و چهار سال پیش شدی عروسکم خیلی زود هم رفتی جزو عروسکای محبوب به خاطر نگاه مهربون و موهای جذابت
شش تا گیس بافته شده که دم خرگوشی بسته شده بودن و چتریهای کوتاه روی پیشونیت که به نظر دختر هشت ساله اونموقع قشنگترین موی عروسکی بود که داشت حتی در رقابت تنگاتنگ با موهای حالتدار و خوش فرم باربی بازم مقام اول رو کسب میکرد. تو همیشه با متانت و مهربونی و صبر به تمام حرفها و درد و دلها گوش میدادی و نگاه مهربونتو ازم دریغ نمیکردی.
با هم بزرگ شدیم و دنیا اون روی نازیباشو به جفتمون نشون داد ما آدمیزادها یاد میگیریم با زشتیها کنار بیایم و بگذرونیم اما تو انگار نتونستی کمکم این زشتیها مثل سرطان افتاد به جونت و موهای قشنگت شروع کرد به فاسد شدن و دیگه از ترس از دست دادن موهات بهت دست هم نمیزدم و از دور فقط همو نگاه میکردیم. ولی مثل همیشه که باید با واقعیت کنار اومد و نمیشه ازش فرار کرد نشستم باقیمونده موهای قشنگت رو خودم جدا کردم و دیدم چقدر شبیه هم شدیم...
تو مثل همیشه زیبا هستی عروسک قشنگم