یک حال خوب ۳

جنگل همیشه برای من یادآورِ رمز و رازهای بی‌پایان است: او که تالارِ آینه‌ی طبیعت است؛ جایی است که درختان، دست در دستِ هم، سقفی از زمرد بر سرِ زمین کشیده‌اند. در عمقِ اش، زمان معنایِ همیشگی‌اش را از دست می‌دهد؛ گویی ساعت‌ها در میانِ پیچ‌درپیچِ ریشه‌ها و خزه هایِ سبزِ مخملی گم شده‌اند. صدایِ برخوردِ نور با سایه‌ی برگ‌ها، رقصی است که تنها سکوتِ جنگل آن را درک می‌کند.

وقتی در میانِ انبوهِ درختان قدم می‌گذاری، حس می‌کنی که نبضِ کهنی در زیرِ پاهایت می‌تپد. هر ساقه‌ی گیاه، هر شاخه‌ی درهم‌تنیده و هر صدایِ مبهمی که از دوردست می‌آید، قصه‌ای است از هزاره‌هایِ گذشته؛ قصه‌ی ایستادگیِ بلوط‌های پیر و رویشِ بی‌صدایِ جوانه هایِ کوچک.

جنگل، نیایشگاهی است که سقفش آسمان است و ستون‌هایش تنه‌ی ستبر درختان؛ جایی که اگر خوب گوش بسپاری، صدایِ نفس کشیدنِ زمین را خواهی شنید.

اما باز هم چه حیف که ما در هیاهویِ شهر، این آرامشِ عمیق و این سبزِ بی‌پایان را فراموش می‌کنیم. چه حیف که به جایِ لمسِ زبریِ پوستِ درختان و بوییدن عطر خاک بکر، خود را در زندانِ بتن و آهن حبس کرده‌ایم. جنگل، تنها مجموعه‌ای از چوب و برگ نیست؛ جنگل، ریه‌ی تپنده‌ی زمین است که برایِ ما، برایِ روح‌هایِ خسته‌مان، فریاد می‌زند: «بیا و دوباره نفس بکش». چه حیف که از این سبزینه‌ مقدس غافلیم.