
دنیای «چمن» دنیای عجیبی است؛ از دور، چون فرشی مخملی و یکدست، پهنهای از سبزی بیپایان را به رخ میکشد که گویی دستِ هنرمندی چیرهدست، با قلممویِ خیال، آن را بر تنِ خاک نقاشی کرده است.
آنگاه که به این مخمل زمردی می نگری، چنان یکپارچگی ای میبینی که چشم را نوازش میدهد و ذهن را به آرامشی عمیق دعوت میکند؛ چنان یکرنگ و هم تن که گویی هیچ مرزی در میان نیست.
اما، وقتی به زانو مینشینی و از نزدیک به تماشایِ همین پهنهی یکدست میایست، رازی بزرگ برملا میشود؛ آنچه که دورنمایی از اتحاد دارد، جایِ خود را به کثرتِ شگفتانگیزی میدهد. از نزدیک، هر تیغهی چمن، وجودی است مستقل؛ جدا، قدکشیده و منحصربهفرد. هر کدام برایِ رسیدن به نور، مبارزهای خاموش دارند، با ریشههایی که در تاریکیِ خاک، پیوندی پنهان برقرار کردهاند.
از نزدیک، میبینی که چطور هزاران هزار وجود کوچک و ظریف، هر کدام در دنیای خود، در تکاپویِ زیستنی اند که در آن یکی در سایهی دیگری، یکی در آغوشِ باد و دیگری در طلبِ شبنمی سحرگاهی است .
این تضادِ عجیبی است میانِ دیدنِ ما و حقیقتِ هستی؛ ما از دور، توده ای زیبا و آرامبخش را میبینیم و آن را «یکپارچگی» مینامیم، اما از نزدیک که نگاه میکنیم، میبینیم که همین «یکپارچگی»، حاصلِ همزیستیِ هزاران «جدایی» است.
چه حکایتِ عمیقی است این چمن؛ یادآورِ جامعهی آدمیان که از دور، مجموعهای از رابطه ها و بنیاد ها به نظر میرسند، اما از نزدیک، هر فرد، جهانی است بیتکرار، با دغدغههایی که تنها خود از آن آگاه است.
چه حیف که ما همیشه از دور قضاوت میکنیم و از درکِ رنجها و زیباییهایِ تنهاییِ هر «تیغه» غافلیم. چه حیف که زیباییِ تفاوتها را در زیرِ نقابِ یکدستیِ دورنما ها گم میکنیم.
چه حیف...