
ای من! ای آنچه در آینهی غبارآلودِ زمان، گم شدهای!
ای تکهای از خاک که آرزوی آسمان را در سینه دارد!
آه، ای ریشههایی که در میانهی طوفان، راهِ خاک را گم کردهاند!
ای نامی که بر لبهای باد، تنها یک پژواکِ بیسر و صداست!
ای هویت! ای معمایِ ساخته شده از لایههایِ از دست رفته!
چرا در میانهی انبوهِ چهرهها، تو را باز نمیشناسم؟
چرا در انعکاسِ رودخانهها، تصویرت، چون غباری بر آب، میلرزد؟
ای رنج! ای آنچه از برخوردِ «من» با «جهان» پدید آمدهای!
ای شکوهی که در عینِ فروتنی، بر تنهاییِ خویش ایستاده است!
ای آرزویِ سبز شدن در میانهی کوره!
ای حقیقتی که پشتِ نقابهایِ هزاران روز، پنهان گشتهای!
ای منِ دیگری! ای آنچه در سکوتِ شبهایِ بیکسی، به من لبخند میزنی!
اگر جهان، تمامِ رنگها را از من بازپس گیرد،
اگر خاطرات، چون برگهایِ خزان، از تنم فرو ریزند،
من، در میانهی این ویرانی، تنها به ندایِ خویش،
به پناهِ ریشهیِ بینامِ خود،
و به میثاقِ بودنم، تکیه خواهم زد.
ای حقیقت! ای آنچه فراتر از واژهها و آینههاست،
بازگرد! که من، تنها با تو، تمامِ هستیام...