بماند، اگر سکوت، از فریاد بلندتر شد...
بماند، گر گلویم به سنگریزه و غبارِ بیصدایی، خوش عادت شد... .
و اگر این فریاد، در حفرهی سینهام، چون طوفانی محبوس گشت که نه راهِ خروج دارد و نه راهِ آرامش؛ من فریاد خواهم زد، جنونی را که در گلویم سایه افکنده....
بماند، اگر کلمات، در لایه لب، چون برگهای پاییزی، خشک و بیجان شدند، و من، میانِ واژهها، تشنهی یک تپشِ معنا میماندم.
بماند، اگر آسمان، گوشِ سنگینش را به من گرفت و ایثارِ سکوت، بر تمامِ غوغایِ من، پیروز گشت.
چرا این سکوت، به کوری میزند؟!
چرا این فریاد، راهِ آسمان را نمییابد؟!
چرا من، از حصارِ گلویم، فراتر نمیروم!
لبریزم از ناله و بماند که ناله...
بماند که این فریاد، تنها به دیوارِ تنهاییام برخورد کرد...
خزانِ سکوت، بر سرِ کلمات من غوغا کرد،
و طوفانی از بیتفاوتی، بر اوجِ کلامم وزید.
بماند که حتی اگر این فریاد، به گوشِ تو نرسید، دست کم، در ریشه تنهاییام، بر خاکِ خویش، بر پایِ ریشهام، در اعماقِ خودم، پا بر جا بود.