اگر روزگار، گرهای کور بر راهِ آمدنت زد،
من همان گره خواهم ماند؛ بیپایان و بیخروج.
اگر شبها، با دستانِ سردِ خود، قابِ چشمهایم را سیاه کردند،
و اگر سپیده، راهِ گم کردنِ من را برگزید،
من در همان نقطه، خیره به دوردست، ریشه خواهم زد.
چرا زمان، در برابرِ وصلِ تو، ایستایی میکند؟
چرا ساعتها، چون سنگهای سنگین، بر سینهام فرود میآیند؟
چرا این انتظار، به جایِ شکوفایی، مرا به خشکی میبرد!
لبریزم از شمردنِ گامهایِ نرسیدن،
و اگر راه، به بنبستِ بیتفاوتی برخورد کرد،
من همان بنبست خواهم بود؛
جایی که هر باد، برای رسیدن به تو، از من عبور میکند،
و هر بار که طوفان میوزد،
من، چون درختی که از ترسِ نبودنت، برگ نریخته،
در میانهیِ تاریکی، بر پایِ وعدهات ایستادهام.
حتی اگر تو، هرگز طلوع نکردی،
من، در همین تاریکی، با شمردنِ تپشهایِ بیصدا،
خداگونه، به انتظارِ تو، ستایش خواهم کرد.