پارازیت

زندگی‌ای که آرام می‌گذرد، آرزویِ محالِ بعضی‌هاست...

در پیِ خروشِ جنون‌انگیزِ رهایی و فریادِ خروش‌انگیزترِ تداعی، به دنبالِ اویی نگرد که رهایت کرده است؛ که او خود، نخستین حفره‌یِ تاریکِ دنیایِ تو بود.

گاه باید اندیشید که تو چه کردی که او رفته است، یا تو چه نه‌اندیشیده‌ای که اکنون، تنها در دوری‌اش اشک می‌ریزی و خاکسترِ بودن‌اش را بر مزارِ لحظه‌هایت می‌پاشی.

و گاه باید بدانی که تو دریغ از ذره‌ای درد و کمبود، مانده‌ای میانِ مرگ‌هایِ خروشیده‌یِ رشته‌هایِ خاطرات؛ و تو عروسکی بودی که نخ‌هایش به دستانِ کثیفِ او، چه خوب بر حجله‌یِ زندگی بازی می‌کرد. او بازی‌گردانِ سکوتِ تو بود و تو، درگیرِ نجوایِ بی‌معنایِ این پارازیت‌هایِ مکرر.

وجودِ «وجود» را دیدی، ولی «او» را نه؛ پس‌اش را نه، و خودش که هیچ. و اکنون مانده‌ای بر بالینی که اشک بر رویش، تنها تنهاترش می‌کند.

اما گوش فرا ده! در این سکوتِ مرگ‌بار، چیزی در دوردست‌ها می‌خروشد. این دیگر صدایِ خاطره نیست؛ طنینِ خشمِ فروخورده‌ای است که از پسِ این بازیِ نمایش‌گونه سر بر آورده. تو دیگر آن عروسکِ خیمه‌شب‌بازی نیستی که نخ‌هایش در دستانِ غبارآلودِ او باشد.

پارازیتِ حضورِ او، حالا با صاعقه‌یِ آگاهی در هم می‌شکند. شاید لازم بود که این‌چنین تنها شوی، تا در این تنهاییِ مطلق، نه «او» را، که «خودِ راستین‌ات» را باز یابی. برخیز؛ چرا که در پسِ هر ویرانی، حماسه‌ای در نطفه است و تو، در این میدانِ نبردِ بی‌سلاح، قرار است شاهدِ زایشِ دوباره‌یِ خویش باشی. بگذار این پارازیت، آخرین فرکانسِ یک رابطه‌یِ مسموم باشد که در گلوگاهِ تاریخِ شخصی‌ات دفن می‌شود.