می‌نگرم به نگاه‌های خشک‌شده‌اش به رویایی که روبه‌رویش قد علم کرده است؛ نگاهی که نه از شوق، که از فرسودگیِ مکرر است. می‌بینم فریادی که درون قلبم به خروش برمی‌خیزد و درونی که آتش می‌گیرد از تماشای فروپاشیِ آنچه باید می‌درخشید.
اشک‌هایش که آرام و بی‌صدا جاری می‌گردند، گویی می‌خواهند بر خاکسترِ خاطرات، رد شوند؛ و دستانی که در جوانی می‌لرزد و گویی در میانه‌ی نبرد با تقدیر، توانِ نگاه داشتنِ حتی یک لحظه آرامش را ندارد. صدایی که آرام خشک می‌شود و نعره‌ی برونجسته‌ای که اینک درون قلب جوانش، رویاهایش را به آتش می‌کشد و تخیلش را به دره‌ی خاموشی می‌اندازد.
جوانکی که چشم‌هایش روی شیشه خشک شده است، گویی در مرز میانِ دیده و نادیده ایستاده؛ قلبی که آتش می‌گیرد از سرمای بی‌رحمِ روزگاری که جای هیچ فروغی ندارد. این یک واقعه‌ی خواب‌گونه است؛ شکافی میانِ بیداری و رویا، که بیداری را به ژرفای هویدای حکم‌های خشک‌شدگان می‌برد؛ همان حکم‌هایی که با بی‌رحمیِ تمام، وجودهای آرزومند را به باد می‌دهند و بر ویرانه‌ی آن‌ها، سکوتی ابدی می‌نشاند.
