
ساعتِ برجِ کلیسا در «زوریخ»، مانند ضرباتِ پتک بر سندانِ تقدیر، سکوتِ سپیدِ برف را میشکافد. من هنوز اینجا هستم، پشتِ پنجرهای که با بخارِ نفسهایِ سردم مات شده است؛ میانِ دیوارهایی که بویِ کاهیِ کهنه و صلحِ کاذب میدهند. بیرون، سوئیس در لباسی از سپیدتترین برفها پوشیده شده، اما من میدانم این سفیدی، تنها سپیدیِ خاکسترِ جهان است که بر سرِ ما ریختهاند.
جنگ، آن هیولایِ بینام، در آن سوی مرزها، در دلِ جنگلهایِ سیاه و شهرهایِ سوخته، در حالِ بلعیدنِ تمامِ رنگهاست. صدایِ باد که میانِ درههای آلپ میوزد، دیگر آوازِ طبیعت نیست؛ صدایِ نالهیِ هزاران روحی است که در غبارِ باروتِ نبرد گم شدهاند. او کجاست؟ میانِ آن ابرها که مثلِ تودههایِ سرب، سنگین و سیاه بر سرِ کوهها سایه انداختهاند؟ آن کلاهِ سربازیِ سبزِ تیرهاش... اکنون زیرِ برفهایِ بیرحمِ این کوهستان، چه رنگی است؟ آیا رنگِ سبزِ امید است یا رنگِ خاکِ سرد؟
زمان، در اینجا، دیگر خطی برای پیشرفت نیست؛ دایرهای است از برف و سکوت. من هر روز، در چرخشِ عقربههایِ ساعت، میبینم که او راهیِ جبهه میشود و من، بارها و بارها، در این اتاقِ کوچک، لرزشِ دستم را نمیگیرم تا نامش را در دفترچه بنویسم، مبادا که کلمات، مثلِ مگسهایِ گندهرویِ مرگ، بر حافظهیِ لرزانم بنشینند.
این کوهها، این صخرههایِ استوار که هزاران سال است شاهدِ سکوتِ جهان بودهاند؛ چقدر در برابرِ تنهاییِ من، بیمعنا مینمایند. من دیگر نمیتوانم وزنِ این آرامشِ اجباری را تحمل کنم. سوئیس آرام است، اما این آرامش، مثلِ پوسته است رویِ یک آتشفشان؛ بیصدا و هولناک.
و اکنون، با وجودِ این پناهگاهِ امن، بر ویرانههایِ قلبم، به سوی آسمانِ بیکرانِ آلپ فریاد میکشم؛ فریادی که نظمِ سردِ طبیعت را به سخره میگیرد. اشکهایم، که دیگر از گریه کردن نیستند، بلکه از انجمادِ روحاند، در درونِ سینهام یخ زدهاند. اگر مرگ بخواهد جهانِ کوچک و لرزانِ من را به بازیچه بگیرد، من با همین سکوتِ منجمد، در برابرش ایستادهام. نه به جنون میمانم و نه به گریهیِ مصلحتاندیش.
و فریاد به سوی تو، ای غایبِ حضور:
ای معنایِ گمشدهیِ هستی که وجودم را با سرمایِ بیپایانِ این کوهها سوزاندی؛ از سرسرایِ بیکرانِ خلقت، بر بالینِ خاطراتم بیا. بیا تا از یاد ببرم آن آخرین نگاهِ پر از لرزشِ در لبهیِ مرز، آن بویِ پشمِ سربسته و آن صدایِ آرام که میگفت: «باز میگردم». بیا تا در میانهیِ این برفها، مستِ عطشِ دیدنت شوم و خماریِ نبودنت را فراموش کنم...
بر برفهایِ مقدسِ این کوهها، خونِ دل میریزم تا شاید در میانِ این مهِ سنگین، وهمِ پیدایش را در میانِ هستی حس کنم.
و ای خاموشیِ مطلقِ سوئیس، بیا به سوی من؛ که بانگِ سکوتِ ام، گوشِ جهان را... .
دتِ تنهایی، کر کرده است.