
ساعتِ میدان، صدایِ ناقوسِ کلیسا را میبلعد و من هنوز در این اتاق هستم، میانِ دیوارهایی که بویِ نم و مرگ میدهند. بیرون، پاریس در حالِ زایمانِ هیولاییست که نامش را آزادی گذاشتهاند. صدایِ چرخِ گاریهایی که اجساد را به گورهایِ دستهجمعی میبرند، روی سنگفرشِ کوچه میساید؛ صدایِ کشیده شدنِ گوشت بر سنگ. او کجاست؟ میانِ همانهاست؟ پیراهنِ آبیاش... رنگِ آبیِ آن پیراهن زیرِ گیوتینِ سردِ سرنوشتِ من، اکنون چه رنگی است؟
خون رویِ سنگفرشها میدود، مثلِ رگهایِ متورمِ شهر، و من منتظرم. منتظرِ هیچ. او در جنگِ آرمانها گم شد، در غبارِ باروتِ آنسویِ مرزها، و من اینجا با حافظهای که مثلِ کاغذِ خیس تکهتکه میشود، ماندهام. پاریس میسوزد و من خاکستریام که آرزویِ شعله شدن دارم. کلمات، کلماتی که او میگفت، حالا مثلِ مگسهایِ رویِ جسدِ گندیده، دورِ سرم میچرخند و وزوز میکنند. زمان، خطی نیست؛ دایرهایست که در آن من بارها و بارها میبینم که او میرود، و من بارها و بارها بندِ کفشهایش را نبستهام.
این خیابانها، این خانههایِ نیمهویران که شاهدِ سقوطِ پادشاهان و ظهورِ سایهها بودهاند؛ چقدر بیهوده ایستادهاند. من دیگر نمیتوانم وزنِ این سکوت را تحمل کنم. دستم میلرزد، نه از ترس، که از فرسودگیِ روح.
و اکنون با وجود پست شده ام بر خرابه های دیوار سکوت به بلدای آسمان سقوط کرده رویاهایم فریادی می کشم که نظم بی کران خلقت وجودم را به سخره گرفت و اشک های بی جانم را در درون فریاد فرو خورده ام به تمثیل ای گرفت که گر مرگ بر وجودم سایه می افکند تا جهان گلگونم را به بازیجه بگیرد چنین فرو خوده و دست ننشانده به فریاد نمی مگریستم و به جنون نمی مانستم .... .
و فریاد به سوی تو:
ای روح بی نهایت هستی که وجودم را با غم سوزناک کردی؛ پس از سرسرای وجودیت برای درد بر بالین قلب فرو ریخته ام بیا تا از یاد برم نگاه اش را، بوی اش را، صدایش را، وجودش را و شاید در این میانه مستی و خماری خودم را ... .
بر عروس گیتی خون میپاشم و اشک نثار می کنم تا وهم پیدایی در مهان خانه هستی طعم آزادی چشد... .
و ای خاموشی بیا به سوی منی که بانگ گریه هایم گوش جهان را کر کرده است.