شکستم... .

کجا فهمیدی شکستی؟

آن‌جایی که دیگر وقتی دست‌وپایم زخم می‌شد، دردش را نفهمیدم...

آن‌جا که خون، بی‌صدا از تنم می‌رفت و من حتی سرم را هم برنمی‌گرداندم؛ انگار چیزی در من پیش‌تر از پوست و استخوان شکسته بود، جایی عمیق‌تر، جایی که نه بانداژ می‌رسید و نه دعا.

بعدها فهمیدم بعضی شکست‌ها صدا ندارند؛

نه مثل افتادنِ چیزی، نه مثل خرد شدنِ شیشه...

بعضی شکست‌ها آرام می‌آیند، روی شانه‌ات می‌نشینند، و آن‌قدر با تو زندگی می‌کنند که دیگر نمی‌فهمی از چه وقت، به‌جای قلب، فقط یک اتاقِ خالی در سینه‌ات مانده است.

...مرگ...