هر نگاهی به جهان هستی ناامیدی من را بیشتر میکند، بشری که آب و خوراکش تامین شده حالا هدفی پشت اعمال و زندگی‌اش نمیبیند. به ندرت جوانی در ایران یا اروپا را میبینیم که بگوید یا طوری عمل کند که انگار زندگی هدفی دارد، اکثر جوانان مخالف فرزند آوری یا اصل زندگی اند، خیلیها میگویند که ای کاش هرگز به دنیا نیامده بودند. بشر رنج زیادی از بی هدفی و بی معنایی زندگی اش میبرد. از طرف دیگر حقیقت بسیار پوشیده شده و زیر دریاهای غبار و خاکستر پنهان شده، مثلا در عالم سیاست تقریبا هیچ کس دقیق نمیداند در ایران یا خاورمیانه این همه اتفاق های غیرمنطقی و خلاف عقل چطور میفتند و دقیقا این سیستم چگونه کار میکند؟ از چپ و راست خبر میرسد که فلان ادعای علمی سیاسی است یا مثلا فلان تاریخ نوشته شده جعلی و غیرواقعی است. انسان به سختی از کوچکترین گزاره ها مطمئن میشود و شک ذره ذره اخرین قطره های ایمان بشر را میمکد.
جنگ، خبر تغییرات آب و هوایی، حکمرانی علنی رسانه ها و اقلیت ها بر تمام جهان. اینها واقعی و انکار ناپذیرند. سرمایه داری و سوسیالیسم هر کدام به نحوی زندگی بشر را جهنم کرده اند و شک ندارم که همه راه حل را میدانند، اما زور ما به آنها میرسد.
از دغدغه های بزرگ بگذریم، از دید یک جوان ایرانی که فقط تا نوک دماغش را هم میبیند خبرهای خوشی نیست. ارضای نیازهای جنسی در ایران تابو است و ازدواج برای اغلب جوانان ایران هم از نظر مالی و هم از نظر اینکه فلسفه ازدواج یعنی ترس باعث شده امار ازدواج و تجرد قطعی و اضطراب و گناه و آسیب به بالاترین حد ممکن برسد.و اصلا اینها دیده نمیشوند. هر پسری دوسال به زندان اجباری سربازی میرود ، مملکت سیرک است و صحنه سیاسی پر از سوالات بی جواب، هیچ کس حتی نمیتواند تصور کند که راه حل چیست. اکثر انسان های خوش فکری که میشناسم میگویند "انسداد" .قیمت ها سرسام آور است. برای فارغ التحصیلان هیچ کاری نیست یا کار کم است، روز به روز میبینم رفقا و همکلاسی های دانشگاه حرف از آرزوی مهاجرت میزنند و عمیقا دلم از اینکه ایران زیبا و قدرتمند به این روز افتاده و دوست و دشمن طعنش میکنند احساس ناراحتی میکنم به حدی که قلبم با دیدن این وضعیت فشرده میشود و این واکنش احساسی و حساس بودن نیست، تا یک جایی انسان میتواند جامعه را جدا ببیند اما نگاه کنید! تورم پنجاه درصد است از طرفی یک فاصله طبقاتی وحشتناک شکل گرفته و اکثر دلال های پفیوز بی هنر از محل خون مردم به نان و نوایی رسیده اند و همه اینها بغض شده در گلوی امثال محسن محمدی ها و یک عده هم نشسته‌اند به طمع خون قاسم سلیمانی‌ها سوار برخون محمدی ها و انسداد اگر این نیست چیست که برادر به خون برادر بزرگتر تشنه شده، تشنه اش کرده اند و حتی نمیدانیم چه کسی تا چه حدی مقصر است و نور امید و بارقه ای هم پیدا نیست جز حضرت حجت که البته ایمان به اسلام و تشیع هم با تمام این مشکلات کمتر و کمتر شده البته ما در یکی از شدیدترین تهاجم های فرهنگی تاریخ (اینکه میگویم غبار آلود مثلا همین گزاره هم شاید هزاران مخالف داشته باشد که نه! شما توهم توطئه دارید،تقریبا دیگر هیچ گزاره ای قطعیت ندارد و همه چیز پر از حیرت و سرگردانی است)، خلاصه که برای همه جهانیان حقیقتا اوضاع خوب نیست و ایرانیان و جوانان ایرانی بدتر . انگار گرد مرده در دل ما کاشته اند. خدا شاهد است که از جوان دبیرستانی تا مرد شاغل 40 ساله کسی را ندیدم که شور و شوق زندگی در دلش یا برق امیدی در چشمانش پیدا باشد. عشق مرده، لذت معنوی مرده، بی خیالی بسیار سخت شده و فقط این بندگان خدای صبور درک ناشدنی ما دارند دوام میاورند و قسم میخورم که اینها حقیقت است و من خودم مخالف سیاهنمایی ام و با همین عقل ناقصم تمام تمرکزم بر زنده نگاهداشتن امید است. اینها را فقط نوشتم که نوشته باشم. همه چیز مه آلود است. فکر میکنم راه حل "تقوای شخصی" است. البته همین هم بالاخره یک مقدماتی دارد.سخنی نیست. کمی نوشتیم و دلمان! خنک شد. سلام بر آینده.سلام بر نور.
