
شماره ۱. فکر کنم قبل از خواندن این نوشته، لازم است کمی اطلاعات بهتان بدهم. چیزهایی مثل اینکه من چکارهام یا چندساله و...
شماره ۲. من یک جوان ۲۵ سالهام که از سال ۹۳،۴ بهصورت جدی و بهعنوان شغل تماموقت، تولید محتوا میکنم. تابهحال هم جاهای مختلفی کار کردم. از روزنامه و تولید محتوای استارتاپی تا شرکت لیزینگ و فروش خودرو و حوزه مالی. از ۱۰،۱۲ سالگی هم مینویسم. داستان، تجارینویسی، خبر، گزارش و هرچیزی که قابل نوشتن باشد.
شماره ۳. امروز داشتم سوابق نوشتههایم را بالا پایین میکردم که ببینم چه چیز دندانگیری پیدا میشود تا به رزومهام الحاق کنم و حرف گفتنی برای کارفرما داشته باشم. دو سال پیش که توی همان شرکت لیزینگ و فروش خودرو کار میکردم، منباب دستگرمی و تمرین، یک بررسی اجمالی روی "رنو ساندرو" نوشته بودم. از همه در زده بودم که عیب ندارد اگر خوشگل نیست، عوضش با ۵۰ میلیون یک ماشین امن و نرم و کممصرف، مناسب سفرهای شهری میرانید. هشتگ خودروهای میان قیمت.
۵۰ میلیون؟ خودروی میان قیمت؟ مطلب را که بخوانی انگار برای ۱۰ سال پیش باشد، غافل از اینکه در این مملکت، ۲ سال هم برای سه، چهار برابر شدن قیمت یک چیز کافیست؛ هرچیزی. الان بعد از دوسال گذشتهای که در آن با ۵۰ تومان ناقابل ساندرو (آن هم مدل نسل قدیمش) بهتان میدادند، با ۵۰ تومان اصلا چه کارهایی میشود کرد؟
خوب. حواستان هست که داریم راجع به ۵۰۰ میلیون تا (ریال) از وجه رایج مملکت حرف میزنیم؟ این بود حقوق اولیه ما؟ مقصر کیست؟ دولت؟ کشورهای دیگر؟ خود بدبختمان؟
هر آدمی یکسری آرزو و رویا دارد. آدمها برای رسیدن به رویاهاشان کار و تلاش میکنند و میدانند که مزد زحماتشان را خواهند گرفت. آدمها در کشورهای غیر جهان سومی، با یک کار نیمهوقت از پس حداقلهای زندگی یک آدمیزاد بر خواهند آمد.
آدمهای جهان سومی اما تمام رویا و آرزو و مسیر هدفهاشان پول است. پول، پول درآوردن، پول خرج کردن به میزان زیاد و تماما چیزهایی از این دست. شرایط اقتصادی جهان سوم نهتنها تکتک آرزوهای شما را در نطفه خفه میکند، بلکه از داشتن حداقلِ حق و حقوق و شرایط اولیهٔ یک زندگی معمولی، محرومتان میکند.
شماره ۴: این متن تماما از دیدگاه یک جوان طبقه متوسطی (طبقهٔ رو به نابودی) جامعه نوشته شده است و مانند دیگر مطالبات و حقوق وی، هیچ ارزش دیگری ندارد.