*منوببخش
مشکل، منم! : )*
کاغذِ مربعیِ شکلِ کوچک را روی میزِ چوبیِ گردِنهارخوری گذاشتم.
کیف قهوهای ام را که بخشی از خاطرات را حمل میکرد، برداشتم و به سمت درِ چوبی رفتم.
برگشتم... چیزی نمیدیدم؛ چرا که سیل اشک ها تمامِ رودخانهی چشمم را پر کردهبود!
چشمم به سمت مبل سبز پرخاطره سُر خورد... مبلی که شادیها، غمها، خاطرات و اتفاقات را حامل بود.
چشمم از سوی مبل به سوی میزِ نهارخوری چرخید. گل رزِ قرمزی که روی میز بود و یک نامهی خداحافظی در مجاورت آن!
تمامِ خانه خاطراتی را بردوش داشت که غیرقابل فراموش کردن بودند. خاطرات حتی بردوشِ خانه
هم سنگینی میکردند.
خاطرات زیبا هستند و به یادماندنی؛ اما گاهی باید رها کرد و آنها را تنها در گنجینهی قلب نگه داشت!
اما حالا اجبار داشتم که دل بکنم از دنیای تو و خاطراتت؛ جسمم را از خاطراتت رها میکنم اما روحم را هرگز!(=
-#ارغوانپناهی✍️