
گوشی من اندرویده و ساده، شاید امکانات پیشرفتهای مثل اپل و گوشیهای اندروید بالا نداشته باشه، ولی من خیلی دوسش دارم چون اگه نباشه یه قسمت بزرگی از من مچاله میشه و میره تو خودش. وقتی آفلاینمو اینترنت ندارم که مای نُت گوشی با کانال تلگرامی که فقط خودم عضوشم، تمام دارایی منه، کلی داستان و دلنوشته و حرفایی توشه که من برا هر کسی نمیگم!
آما گوشی من، یه پا شیرزنه، به همه حرفام گوش میده و دست مریزاد داره واقعاً!
حالا وقتی اینترنت هست، تو این دوران کرونا که گروه کاکتوس همدم تنهایی منه، گروهی که بچههاش طوری منو میفهمن که خودم گاهی متوجه حالم نیستم! چهار تا بچه دوست داشتنی، یه عکاس و طبیعتگرد، یه تریدر، یه روابط بین الملل( این داستان داره ها!) یه طنز خالص و مادر! که اگه نبودن شاید خیلی پژمرده و افسرده میشدم! میگم کاکتوس چون من یه کاکتوسم و خاردار، هرکسی دوسم نداره و خیلی مورد قبول نیستم! (البته برای بادکنکا?)
کلا این روزا که همه گوشیاشونو بغل کردن، منم مثل بقیه عاشقش شدمو کلی اپلیکشن نصب کردم برا کتاب خوانی و کلی کتاب دانلود کردم و کلی بازی آنلاین و جدید انجام دادم!
توی انجمن مجازی هم که هر روزش یه داستان جدید یا شعر یا دلنوشته مینویسم! این روزای کرونایی و تنهایی خیلی برای اینکه کتابخون بشمو نویسنده و مهارتهای شعری خودمو ببرم بالا کمکم کرده!
خیلی خوشحالم که تونستم حداقلش یکم مفید زندگی کنم!
ویرگول و وبلاگ هم شدن همدمای من، دوستایی که توشون پیدا کردم خیلی کمکم کردن حالم خوب شه، خیلی توی نوشتن حمایت کردنو کلی ازشون یاد گرفتم! از همینجا از همشون ممنونم، ممنون که هستید!
از زندگی شخصیمم بگم، دلم برا برادرزادههام یه ذرس، از وقتی کرونا اومد، از پشت همین گوشیا بوسشون کردم، از پشت همین گوشی بغل کردم و بوییدمشون، چلوندمو براشون خوشحال شدم! درسته اون حس واقعی رو نداشته ولی بالاخره نذاشته بمیرم!!
من از دار دنیا فقط اوناو دارم که دلتنگشون بشم! احساس تنهایی این روزا فقط با گوشیم یکم حل شده! درسته گاهی خسته شدمو خواستم برم ولی دل کندن که به این راحتیا نیست، اینجا ویرگول کلی اطلاعات جدید و جذاب راجع به دغدغههای من بهم داده، مثل بچههای رنگین کمان، مثل حقوق زن و کلی چیز دیگه!
راستی یلداتون مبارک?
#روایتگرباش