
ساعت چهار و نیم صبح یهو دلم تنگ شد و زدم زیر گریه! از اون گریهها که تو اوج خستگی، با تمام توان جلوشو میگیری و نمیتونی؛ بعد یه سردرد عجیبی میاد سراغت!
میپرسی چرا؟!
خب...
برای خاطراتی که تو گذشته اتفاق نیفتاده، ولی هم صحنههاش یادته هم حرفایی که بوده! حتی هوای بارونیش، مهش، بوی نم و گرمای خاک؛ حتی تنگی نفس تو اون هوا!
من دلم تنگ چیزی شده که نبوده، تنگ یه حسرت بزرگ! یه آرزویی که قرار بود الان تو دستم باشه، ولی هنوز دوره!
من تکتک لحظههامو با تو دیدم، برنامهشو چیدهم. همه حرفام آمادهس، همه کارام و سفرام نوشتهشده رو کاغذن. منتظر برنامهریزی توعم.
اما تو...
بهتره بس کنی این نبودن خستهکنندهرو! بهتره از افکارم بری یا واقعا بیای! اونقدر از آمد و رفت تو گفتم که کلافه شدم!
آه...
ای بابا، شرمنده.
از بس دل نازک شدم که هی انتظارم ازت بالا میره. نه...نیا! عذابم بده. این عذاب ایرادی نداره! حقمه، حق روزایی که به اشتباه از فکرم رفتی. حق ساعتی که تو ذهنم تو رو پاک کردم. حقه...
من فقط...فقط...یه لحظه دلم تنگ شد.