تو دورانی از زندگیم هستم که هم عاشق تنهاییام هم نیستم، هم دلم سفر میخواد هم نمیخواد، هم میخوام کار کنم هم نمیخوام و به همین منوال...
واقعیت اینه که من خستهم! بیچون و چرا. از هیچی لذت نمیبرم؛ نه اینکه لذت نبرم، هیچ اتفاقی نیست که لذت ببرم!
واقعیت اینه که هیچ چیز با انتظارهای آدمی مطابق نیست. نسل من تا به سنی رسید که خودشرو پیدا کرد، وضعیت اسفبار شد!
من شش سال دیگه باید درس بخونم تا به اون چیزی که میخوام برسم؟ شبیه یه شوخیه! تو شهری زندگی میکنم که نمیتونم یه کلاس نقاشی پیدا کنم! تو کشوری که برای یه هفته نقاشی باید سیصدهزار تومن از جیب مبارک هزینه کنم.
من از ایران خستهم...دلم برای کشورم میسوزه؛ انقدر به مهاجرای افغانستانی پناه داد...جایی که تو کشور خودشون دختر و مادر و خواهرشون رو باید بدن بره جنگ؛ توی کشورم امنیت داشتن، بماند برخی صلب امنیت هم کردن، الان کارگر افغانستانی به ایرانی میگه ما نبودیم شما حداقلیاتونرو هم نداشتین! چقدر نمک نشناس آخه؟ رئیس جمهورشون توییت میزنه بالحن بد که آب مفت نداریم، بچه سیستانی من داره جوون میده!
لبنانی توییت میزنه لبنانرو از دست ایران نجات بدید! اوکی، واقعا خستهم از ایران...
من و امثال من تلف شدیم و این یه واقعیت غیرقابل انکاره!
وضعیت ازدواج با اپلیکیشن همدم حل میشه، اصلا من سیاسی نیستم ها، نمیخوامم باشم ولی ناچاری گیر کردم توش!
من تو این سن دیگه نمیتونم امیدی داشته باشم، من رویاهایی داشتم که باید اتفاق میفتاد ولی نشد! رویایی دارم که معلومه اینجا، اینجوری نمیشه!
من از فرهنگ این بشر کلا بیزارم...انگار دنیا دیگه جای زندگی نیست، ایران، اصلا؛ یه زندگی سوخت و سازی داریم و هیچ!
شاید بگید منفی میبینی، غلطه حرفات، باشه من که علامه دهر نیستم، شاید اشتباه کنم! اما این تفکر چیزیه که الان برام ساخته شده، با نگاهم به جامعهم.



پ.ن: صلح آمیز حرف بزنیم، ببینیم باید چه کرد؟