
همیشه بیشتر بدانیدهای کتابای درسی برام جالبتر از خود درس بود. با اینکه آدم کم حوصلهای بودم ولی هر جا داستانی متنی پیدا میکردم مشغول خوندنش میشدم حتی گاهی چندین بار یه داستان تکراری رو میخوندم. یادمه دو سه روز مونده به کنکور کتابای ادبیاتو دستم میگرفتم و داستاناشو میخوندم بدون اهمیت به لغت و معنی و هر چیزی که برای کنکور مهم بوده باشه. حتی زیست رو که میخوندم برام مهم نبود برای کنکور میخونم یا چی.. که البته از یه جایی به بعد که فهمیدم کنکور همه چی نیست یا اصلا اون چیزی نیست که من میخوام اینطوری شدم. کتابای درسی برام شده بودن واژه یاب و هدف از خوندنشون برا من تغییر کرده بود. نمیدونم چرا و کی این اوضاع پیش اومد ولی از یه جایی کل دنیا رو ول کردم و چسبیدم به خوندنای بی هدف یا شایدم باهدفی که برا بقیه نامعلوم بود. از واژه ها کلمات و داستانا خوشم میاد. وقتی توی پانتومیم یه واژه رو میرسونم نمیدونم انقدری که من خوشحال میشم بقیه هم خوشحال میشن یا نه. شاید وقتی گوشه یه زندان فقط قلم و کاغذ دستت باشه و یه خیال پررنگ و عجیب چاره ی دیگ ای نداشته باشی /: این باور رو دارم خیال پردازی خیلی جذاب تر از افتادن اتفاقه ولی همیشه هم توی تخیل زندگی کردن خوب نیست. شاید لمس یه اتفاق و خیال پردازی بعدش شیرین تر از بی تجربگی و خیال اون تجربه باشه که حتما هست.
من یه نویسنده کوچیک نمیمونم!
پ.ن: راستی خوشحال میشم پیجمو دنبال کنید: @panahnevis