روشنایی کوچه بغلی به کوچه‌ی تاریک و خلوت ما اصابت می‌کند، ته کوچه بن بست به شکل کمان خم شده است و دو تا پنجره‌ی طبقه‌ی دوم دو خانه‌ی به هم چسبیده را زاویه‌دار ساخته، طبق معمول افشین ساکن خانه‌ی سمت چپی، کنار پنجره، برای سحر ساکن خانه‌ی راستی گیتار می‌زند و صدای گیتارش کل محله را برداشته، شاید کوچه برای همین مسکوت مانده!
عجیب است کسی اعتراضی ندارد و اتفاقا از یک احساس خوب ایجاد شده استفاده می‌کنند و باعث دلشکستن و جدایی این دو دلبر نمی‌شوند و چنین منشی قابل تحسین است!
گاهی احساس می‌کنم همه دم پنجره به نوای عاشقانه‌ی این دو دلبر گوش سپرده‌اند، پنجره‌ی اتاق من مشرف به اتاق سحر است، صدای گیتار که می‌آید، پرده را کنار می‌زند و موهای مشکی بلندش را روی شانه می‌ریزد و به دیوار تکیه می‌زند، اشک می‌ریزد و بالشت صورتی ابریشمی‌اش را بغل می‌کند، دلیل اشک‌هایش را نمی‌دانم اما حدس می‌زنم دلتنگ است، افشین را نمی‌بینم اما نوای گیتارش چنان سوزی دارد که در مغز استخوانم نفوذ می‌کند و خراشی به یادگار می‌گذارد، دلیل این‌همه غم را نمی‌دانم، مگر جز این است که عشق باید شادی بخش باشد؟!
انگار این عشق از درون قلب سحر و افشین مانند بخاری روی شیشه می‌شود و اجازه‌ی دیدن نمی‌دهد، آن‌ها حتی جرأت ندارند دم پنجره هم را تماشا کنند، یک بار هم قرار ملاقات نداشته‌اند و حتی شاید یک کلمه به هم نگفته‌اند، هربار با شنیدن نوای گیتار افشین و دیدن اشک‌های سحر به خود می‌گویم عاشقی کار عاقلانه‌ای نیست!
عاشقی سخت است و دلهره‌آور، حتی نوای آرامبخش گیتار هم غم عاشقی را در خود فراموش نمی‌کند.
همین که افشین گیتارش را کنار می‌گذارد، چراغ اتاق سحر هم خاموش می‌شود و خدا می‌داند چراغ اشک‌های دو دلبر تا کی روشن خواهد ماند!
امشب خبری از افشین نیست، پنجره‌ی اتاقش طبق معمول باز است اما چراغ اتاق روشن نیست، برعکس چراغ اتاق سحر روشن مانده و پنجره بسته است!
منتظر می‌مانم تا بالاخره نوای گیتار بلند شود و فضا را ملتهب طعم عشق کند.
یک ساعتی از قرار همیشگی گذشته و من خیره به پنجره‌ی بسته‌ی اتاق سحر نشسته‌ام.
شاید مزاحمی دارند، شاید قهر کرده‌اند! اما چگونه فردی که دیگری را ندیده از او رنجور می‌شود؟!
سایه‌ی تیره‌ای از پشت شیشه‌ی پنجره‌اش می‌بینم، انگار به سمتم می‌آید، این‌بار سحر شادانه نوای گیتار افشین را زمزمه می‌کند، چراغ اتاق افشین هم روشن می‌شود، دل توی دلم نیست و به سرعت پنهان می‌شوم و از گوشه‌ی پنجره‌ام سایه‌ی افشین را روی زمین پیدا می‌کنم! آه.. خدای من، این اولین ملاقات دو دلبر است. بالاخره دل به دریا زده‌اند، نباید نگاهشان کنم، نباید وارد حریم شخصی‌شان شوم! متصور می‌شوم نگاه عاشق و معشوق را، چه صحنه‌ی دراماتیکی رخ داده!
نمی‌توانم جلوی هیجان کنجکاوی و یا شاید فضولی‌ام را بگیرم، آرام پرده را کنار می‌زنم و با گوشه‌ی چشمم نگاه می‌کنم!
هیچ‌کس نیست، پنجره‌ها بسته‌اند، چراغ‌ها خاموش! چه خبر شده؟ نمی‌دانم!
برمی‌گردم و به دیوار تکیه می‌زنم و بالشت ابریشمی صورتی‌ام را بغل می‌کنم، اشک می‌ریزم و نوای گیتار را زمزمه می‌کنم. کاش من سحر نبودم!
پ.ن: کانال تلگرام زدیم با دوستم دوتایی اسمش avokaadou عه! خواستید عضو شید!!
پ.ن: چه قدر از این پنجره قدیمیا دوس دارم ولی ندیدم که?
