
سَرُم رو بالشت نَمیره، انگار سنگ شده و نَمیزاره بخوابُم! منو یاد شوهر خدا بیامرزُم میندازَ!
یادمه هر چارشنبَه میرفتیم کویَلان شکار آهو و گوزن و قرقاول!
خیلی دست به تیرَش خوب نبود، همیشه شکارای چربو چیلی رو مَ میکردُم، ولی خو به نام او! میگفت براش اف داره، ملت بفهمن زنش شکارچی بِتریه!
منم که مطیع بودُم و حقمو که میگرفتن لام تا کام حرف نمیزدُم، عه بِچِگی همین بودُما، چون زن بودُم همه میزدُن تو سَرُم و منُم هیچ، لال!
زد و کدخدا مُرد، بین حاج سِلیم ما و حاج ممد خدا بیامرز خواستِن کدخدای جِدید دهو انتخاب کُنُن.
عامرخان تو دولت یه کارهای بود، درست نمیدونُم چه کاره، نوکر کدوم وِزیر وِکیل دولت بود یادُم نی!
خبر رسید میاد ده، بین مردُم چو اُفتاد که میخواد کدخدارو او انتخاب کنه تا ده پیشرفتی بکنه و از این کَسادی و مالیات زیاد خِلاصمون کنه!
آخه نوکر وِزیر وِکیلو چه به ای حرفا؟!
ولی با چنان دبدبه کبکبهای آمد که دیگَ شایعات شد واقعیت.
حالا حاج سِلیم مارو بگو که قرار شکار با این مرده گذاش تا خوشو تو دلَش جا کنَه و به دنبال چابلوسی و کِسب مِقام.
آمد جلوم نشس و گفت؛ زن، قراره تو گوزن سه شاخو بزنی ولی ببین، جوری وانمود میکنیم که انگار مَ زدُم. میری کمین میزنی ته دشتو منتظر علامت مَ.
اون موقعا فک میکردُم عه قِراره با شکار کِردن، یکی بشه کدخدا که خودُم لیاقتُم بیشتره، ولی میگُم که زن بودُم و لال!
ای قرار اجرا شد و رفتم پشت درختا کمین زدُم تا گوزنه بیاد بیرون، حاج سِلیمم قرار بود احمد پسرمونو بزارَه که یه پرچم بلند کنه تا مَ گوزنو بزنُم!
هماهنگ شدیم، اما دلُم رضا نبود حاج سِلیم کدخدا بشِد. عه کِدخدا میشد دِمار از روزگار حاج ممدو دوستاش مراد و کِریم بیگ در میآورد، رحم نمیکرد.
ولی حاج ممد آدم باگذشت و اهل ایمانی بود، مناسبتر برا کِدخدایی!
همیجا که دستم رو ماشَه بود و هدف جلو لوله تفنگُم، پرچمُم بالا رفته بود، به سرُم زد و گلوله رو جلو پای گوزنَه خالی کردُم و گوزن پر زد و رفت، چنان دوید که خندم گرفته بود.
چقدر از سِلیم حرف شنیدُم و کتک خوردُم، ولی حتی یه لحظه هم عه تصمیمی که گرفتُم پشیمون نشدُم!
زن بودن سخته، خیلی سخت!
نویسنده؛ #پناه_سازگار
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پ.ن۱: از سختیای زن بودن
برامون بنویسید،
تجربهای داشتید تو
اینجور موارد؟!
پ.ن۲: دیگه ببخشید اگه لهجه ایراد داره، من عذرخواهم!