
مرد که هنوز اسمش را نمیدانستم، به سمت تخت برگشت و دراز کشید، چشمانش را بست و من هولهولکی و بیفکر به سرعت آماده شدم و به سمت مدرسهی نحسی رفتم که باعث و بانی این اتفاقات بود!
هر قدمی که بر میداشتم نگاهی به پشت سرم میانداختم و هراسوار که ممکن است مرد پشت سرم باشد و تعقیبم کند، به تندی راه میرفتم!
ضربانم شدید بود، رعشه به تن به مدرسه رسیدم و رنگ و رو پریده کانر را دیدم که سلام کرد؛ سری تکان دادم و گنگ و خشک کیفم را داخل کمد گذاشتم، خبری از بت نبود و بیحواس سراغش را هم نگرفتم!
کانر هم قدمام شد و تا کلاس آقای پوارو همراهیم کرد، نمیدانم شاید حرف میزد، یادم نمیآید، اما به چهرهاش نگاه نمیکردم و مستقیم میرفتم!
توی کلاس نشستیم و آقای پوآرو وارد شد، کانر عقب مینشست و من و بت جلو، اما بتی نیامده بود!
اولین پرسش معلم هم از من همین بود که:
- جولیا دوستت کجاست؟
نگاه سردی انداختم و گفتم:
- نمیدونم!
رو به کانر برگشتم و کانر متعجب جواب داد:
- آقا، بتی حالش خوب نبود و مرخصی گرفته!
و نگاه عجیبی به من انداخت و لب کج کرد و سر تکان داد!
آقای پوآرو شروع به درس دادن کرد و من به در و دیوار و پنجرهها نگاه میکردم و به فکر بلایی بودم که به سرم آمده!
*
توی ذهنم بارها و بارها مرد را کشتم، بارها قصه ساختم و آن را تحویل پلیس دادم، عکسها و پدرم جلوی چشمانم بودند و به گریهام میانداختند، قطرهی اشکی از چشمانم سرازیر شد، قلبم به شدت تیر کشید! چشمانم میسوخت و بغضم خوره بود. دختر شکست خوردهای که وارد وادی حماقت شدهبود که ناگاه کنار پنجره، پشت میز مرد را دیدم!
توهم زده بودم یا خودش بود، نمیدانم.
به ناگاه حالت تهوع گرفتم و دست روی دهان به بیرون دویدم!
وارد دستشویی شدم و بالا آوردم، هق میزدم و گریه میکردم، عق زدنم تمام نمیشد، آقای پوآرو و کانر پشت در دستشویی صدایم میکردند و من همچنان گریه میکردم!
دست و صورتم را شستم و بیرون آمدم آقای پوآرو دست روی شانهام انداخت و تنم به لرزه افتاد و عقب رفتم، متوجه شد و گفت:
- آروم باش، دخترم! خدای من حالت خوبه؟
- خوبم! چیزیم نیست! فقط باید استراحت کنم!
معلم پوفی کشید و گفت:
- برو خوابگاه استراحت کن، من به مدیر میگم حالت خوب نبود!
با شنیدن نام خانه بیشتر ترسیدم، اما چارهای نداشتم!
سمت دستشویی برگشتم و دوباره دست و صورتم را شستم، روی لبهی لولهی آب یک تیغ مصرف شده پیدا کردم!
به فکرم زد تا با آن دخل مرد را بیاورم، اما انگار جنگ مورچه و فیل بود و من توان چنین کاری را نداشتم!
پ.ن: نمیدونم در چه حد، چند نفر خوندن/: ولی انگار کسی نمیخونه، ویرگول جای ساکتیه/: شایدم من خیلی توش فعال نیستم/؛ ولی شاید دیگه پارت نزاشتم، حوصلهی اومدن ندارم، شاید وبلاگم امنترین جا باشه! اگه قلمم بهتر بود شاید مخاطب بیشتری داشتم، ولی خوب من فقط شش ماهه شروع کردم! بازم هر کی خوند دمش گرم!