
مدرسهی شبانهی روزی ونکا در شهر دالاس، هر ساله دانش آموزانی را پذیرش میکند که از لحاظ هوش و استعداد نمرهی بالای نود را اخذ کنند!
به اصرار پدر و مادرم در این آزمون سخت و تنشزا شرکت کردم و به مقبولیت رسیدم، اما با اکراه تمام وارد مدرسه شدم.
همیشه از درس خواندن نفرت ویژهای داشتم، اما این اجبار پر دهشت و اصرار هولآور پدر و مادرم، سبب شد درسخواندن را به علاقهی حرفهایام یعنی نقاشی ارجح بدانم!
اما سومین روز از ورود من به مدرسهی ونکا اتفاق رعب انگیزی افتاد و من به کلی تغییر کردم!
کلاس آقای پوارو بود و مانند بقیهی کلاسها کسل کننده تمام شد، با بت؛ بتی راجول، که پیوند دوستیمان فقط با یک لبخند شروع شده بود؛ از کلاس خارج شدیم و به سمت اتاقهای اجارهایِ روبه روی مدرسه رفتیم. خوابگاه ونکا پر بود از افراد باهوش فقیر و برای همین تضاد طبقاتی، پدرم رضایت ماندن من در مکان فقرا را نداد و نزدیکی مدرسه خانهی کوچک مجردی را برایم اجاره کرد؛ باید به تنهایی به کاری مشغول میشدم که ارضایم نمیکرد!
*
پردههای سفید پنجرهی روبه محوطهی خالی و بیمآور و حتی گاهی توهمزا با تخت نسبتاً گرم و نرمی کنار میز مطالعهی سفید با خطهای خاکستری رنگ و کبریتیِ در هم که کنارش یک کمد خاکستری دو طبقه به نسبت بزرگ که برای لباس و کتاب ساخته شده بود قرار داشت و آویز کوچکی پشت در که شبها شبیه آدمک کوتولهی چاقو به دستی به نظر میآمد!
از بتی خداحافظی کردم و وارد کوچهی آلیرو شدم و به اتاقم رسیدم؛ کسل بودم و گردنم خشک شده بود، با دست چپم کمی گردنم را مالش دادم و با دست راست دسته کلیدم را از جیبم بیرون کشیدم، به عقب خم شدم و آه ممتدی سر دادم و کلید را چرخاندم، وارد اتاقم شدم و پنجرهی بازی که سبب تکان خوردن پردهی سفید میشد را نظاره شدم!
یادم نمیآمد آن را باز گذاشته باشم، با این حال به حدی خسته بودم که فکرم را درگیر چگونه باز شدن پنجره نکردم و با خونسردی روی تخت رفتم و آن را بستم، همانجا روی تخت دست کریه عظیم الجثهای روی دهانم رفت و من شروع به لرزیدن کردم!