
شوک شدیدی وارد شد و سستم کرده بود، امیدم از بین رفته بود و فاتحهی خودم را خواندم!
مرد بلند قامتی مرا سمت خودش چرخاند و انگشت به سمت لبش برد و اشاره کرد، ساکت باشم!
زبانم بند آمده بود و نفسم تنگ، اشک میریختم و در همان حالت سرم را به معنای مقبول واقع شدن سکوتم تکان دادم!
مرد خوش قیافهای بود، شبیه بازیگرهای هالیوودی، چشمان سبز برق، با صورت کشیده و زاویهی فک نمایان؛ اما در ابتدا با نقش کاملا سیاه!
چشمانش را ریز کرد و لبخند کجی به دهانش نشست، سر خم کرد و تمام تنم را وارسی کرد؛ انگار که قصدش از این نگاهها برای عملی واهمهانگیز جدیتر میشد، لبخندش کجتر میشد و نگاههایش پر نفوذتر؛ رفته رفته بیپرواتر میشد و من وحشت زده و متهور روبه رویش با لمس دستانی مواجه بودم که تهوع شدیدی را باعث میشد!
من از هوش رفتم و متوجه هیچ چیزی نشدم! تمام بدنم یخ کرده بود، توی تختم دراز افتاده بودم و چشمانم را به سختی باز کردم؛ نگاهی به اطراف انداختم و مرد را لبهی پایین تخت نشسته دیدم!
*
اندام ورزیده و تن قدرتمندی داشت، به چه ضرب و زوری از پای درش میآوردم و فرار میکردم نمیدانستم! لباس تنم نبود و به سرعت از جایم برخواستم!
با دیدنم حرکتی نکرد و من سریع لباس پوشیدم؛ نشسته بود و نگاهم میکرد و لبخند غیرمطبوعش را بیشتر میکرد!
با رعب و گریه داد زدم:
- از خونه من برو بیرون!
اخمهایش در هم رفت و بلند شد، از ترس به میز چسبیدم و مرد هی نزدیکتر شد، انگشت سبابهاش را به سمت لبم آورد و عصبی گفت:
- هیس!
به عقب برگشت و نفس عمیقی کشیدم، دوباره با صدای خسته و خشداری ادامه داد:
- من یه فراریام، از زندان فرار کردم و بهتره به سرت نزنه کار بدی کنی کوچولو!
با چشمان سبز براقش به مردمکم زل زده بود و ادامه داد:
- یه چند وقتی من و تو کنار هم مثل دو تا مرغ عشق زندگی میکنیم و بعدش من میرم و تو انگار نه انگار منو دیدی، مفهومه عزیزم؟
خیره به چشمان سبز مست کنندهاش مانده بودم، پاسخی از من نشنید و اخمهایش در رفت و یقهام را گرفت و با حرص گفت:
- نشنیدی عزیزم؟ مرغ عشق من؟
سری تکان دادم و آب دهانم را قورت دادم، نگاهی به سر و بدن کثیفش انداختم و سمت کمد رفتم، نگاهش تیز تر شد و مچ ظریفم را با دستان قویاش گرفت، انگار یادآوری میکرد قدرت دست کداممان است!