
از اداره، با اون همه کار سنگین اومدم خونه، خونه مجردی حیاطدار متوسط! دلباز اما دلگیر...برای من! مادرم که از اون ور شهر راه میفته میاد خونهم تا غذای گرم بذاره رو گاز، حتی اگه فرصت نکنه منو ببینه.
بوی غذا توی خونه پیچیده، اما مادرم نیست...بوی عطر هیچ زنی توی خونهم نیست. طبق عادت، کتمو در میارم و روی کاناپه دراز میکشم...حس طبیعی تنهایی توی ۲۷ سالگیم توی خونه حس میشه! نمیخوام بخوابم...اما خستهم، پلکام سنگین میشه و دوباره اون خواب! نمیفهمم، خواب خوب یا بد مشخص نیست. اما این همه مدت یه خواب معمول دیدن نباید عادی باشه. دختری که فقط چشماش معلومه، گوشهی بهشت نشسته! رویاست یا کابوس...بهش نمیرسم...دور میشه هر بار. نگاش غمگینه، انگار دلخوره! من نمیفهمم...
بوی سوختگی میاد با صدای تلفن که خونهرو برداشته!خوابم برده و زیر گاز روشن مونده...
به مامان میگم چیزی نیست و غذارو میریزم دور. نعمت خدا حیف شد. آخه...تو کی هستی تو خواب من؟!
با این کبد چرب، مجبورم کمی سوسیس سرخ کنم. انقدر غذای بیرون خوردم که ممکنه یه روز سر همینا بمیرم.
همه میگن ازدواج کن. مگه من نمیخوام...ولی دختر خوب پیدا نمیشه. یعنی قسمت من نمیشه. یه دلسوز، یه همدم، یه عاشق...یکی که وقتی وارد خونه میشم بوی عطر زنانهش بپیچه توی ریههام. بفهمم کسی منتظره، میدونی بعد این همه سال تنهایی و زندگی کردن برای خودم؛ برای یه عشق زندگی کنم...اون موقع خستگی هم معنایی نداشت.
بگذریم از زن گرفتن، هر وقت خدا بخواد میشه...
اما اون دختر...نمیخوام دوباره خواب ببینم.
پ.ن: قسمت اول از حرفای پسر...خودمم باورم نمیشه??