
به دنبال تنها پناهم در هجوم یکنواختی و درماندگی زندگی میگشتم.
در مزرعه خیالم قدم میزدم و می کاویدم!
تنها و مغموم در چنبره درد مانند پیچکی می پیچیدم.
مزعه ام پر از پرنده و درخت و کتاب بود.
کتاب ها انرژی بی پایانی در حرف زدن داشتند.
درخت ها سکوت خوش بیانی داشتند و
پرندگان هم در هر جمعی شمع اصحاب بودند و برایم موسیقی روح نوازی می نواختند.
اما میدانی مرا پناهی واقعی نیاز است, پناهی که با آمدنش انگار که مثل بند ناف با من به دنیا آمده اما مانند آن از بین نرود!
(: اگه خوشتون اومد نظر بدین