
من هر روز در دنیای موازی خودم میچرخم!
آنجا دو بخش دارد؛ یکی آنقدر آرمانی و رویاییست که نمیتوانی تصورش کنی! اما بخش دیگر شبیه خرابههاست و تاریک؛ پر از کلاغ و جغد که صدایشان را میاندازند توی گلویشان و اخبار نامفهومی را میخوانند؛ اکثر شبهایم، درون همین بخش میگذرد!
به یکباره میشوم یک مرد شصت سالهای که وارد خانهی سالمندان شده و حتی برای بدرقهاش کسی نیامده!
یا مرد سیسالهای که در انتظار به دنیا آمدن فرزندش ذوقش کور شده و باید خبر مرگ نوزاد سومش را به زنش که هنوز به هوش نیامده است؛ بگوید!
یا وسط یک باشگاه بوکس برای خرج دانشگاه برادر کوچکترم به میدان میروم و پایم در اثر ضربهی حریف میشکند!
یا یکدفعه دخترک سه سالهی تنهایی میشوم بدون همبازی! عروسک مو مشکیام را در آغوش میگیرم و آه میکشم و به یاد آن همسایهای به خواب میروم که دم در سرمهای نشسته بود و هر دو از نزدیک شدن به هم خجل ماندیم!
یا یک دختر پانزده ساله که تازه یتیم شده و وسط باران، در خیابان خلوتی گمشده است!
نمیدانم، اما میترسم از همه؛ همه چیز!
از تنهایی که وصله شده است به آدمهایی که همتایشان را میتوانی دور و اطرافت پیدا کنی!
میترسم از انسانهایی که این اندازه شخصیت واقعی را تنها گذاشتهاند!
من از این تنهایی که نور چشمانم را کمسو کرده است گله دارم؛ اما به که بگویم؟!
وسط دنیای من نیایید، زود طاقتتان تمام میشود و میروید؛ طوری که حتی پشت سرتان را هم نگاه نخواهید کرد، آنوقت دنیایم تاریکتر میشود.
آه...دلم برای نور تنگ شده است!
نویسنده: #پناه_سازگار
گوینده نسخه صوتی: مائده شمس