
به وفور از اینکه صدایم به جایی نمیرسید، شاکی بودم. آنقدر با خودم جدل داشتم و ابراز نگرانیام را خفه میکردم که با پدیدهی بیفرهنگی مفرط آشنا شدم. تصورم این بود، اشکال از سیاستگذاری یا شاید هم مدرک باشد.
اما عادی بود که در برخورد با جوامع خاص و عام متوجه این شوم که فرهنگ را همین سیاست و اقتصاد و مدرکگرایی نابود کرده.
کسی که جز کتب درسی و جزوات دانشگاهی نمیداند و بعضا آنها را نصفه و نیمه خوانده، ادب را در این میداند که فرد بیادب (آن هم از منظر خودش) را بایکوت کند یا فیلترهای سنگین رویش بارگزاری کند که مبادا کسی از خلل و بیفرهنگی باخبر شود. به بیان مستقیم ماله بکشد و برود.
نه ریشهیابی کند و نه چیز دیگری، صرفا تحمیل عقاید انجام دهد و اصول دست و پا شکستهاش را عرضه دارد.
فرهنگ، مفهوم گستردهای دارد و صرفا در بیادبی خلاصه نمیشود، علم و ادبیات و هنر و دین اعضای فرهنگاند، دقیقا همان چیزهایی که حتی در همین اینستاگرام طرفداری ندارند. هنرمندان که اکثریت بهایی به هنرشان نمیدهند و بیشتر ترجیح میدهند اقتصاددان باشند و سیاستگذاری کنند. علم هم که در مدرک خلاصه میشود و نویسندهها هم افرادی بیکارند.
دین هم که قرار شده، یک گوشهی منفعتدارش را برداریم و گوشهی سختش را تابو بنامیم و تحریف کنیم. برخی هم مفهوم هنر را واژگون کردهاند و درگیر ظواهر شدهاند.
متأسفانه تقریباً دیگر فرهنگ جایگاهی در این دنیا ندارد، تا زمانی که کسی دنبال فرهنگ نرود، فرهنگ همراهیش نمیکند.