
تشویش را هنگام شنیدن سوت قطار لمس کردهای؟
همان لحظه را برای یکعمر به یادگار برایمان گذاشتند
و رفتند،
همانها که از جانمان عزیزتر بودند.
دیوانگیمان را به جنون کشاندند،
اشکمان را گوشهی تاریک اتاقمان و
فریاد دلمان را که منجر به شکست قلبمان شد؛
کوبیدند.
آنها رفتند و
جای خالیشان اسیرمان کرد،
خاطراتشان شد،
بغضی که گره روسریمان را شل کرد.
یاد دادند،
رفتن پای ثابت رفتار انسانهاست.
تکههای قلبمان را به هم پیوند میدهیم و
در انتظار دیداری دوباره، صبر میکنیم.
تسکینی برای عزیز از دست رفته نیست؛
جز فهم زندهبودنشان در قلب و روح.
|
برای عزیزان از دست رفته و
برای قلب شکستهی آنها که از دست دادند.
|?
[تو را که نمییابم، فقط به چشمانم شک میکنم]