
مهلقا نشسته بود روی صندلی جلوی میزنهارخوری، بادمجانهای پوستکنده شده را لایهلایه میبرید و به فکر بچهها بود که از بین چهارتاشان فقط سهراب بود که بادمجان سرخشده دوست داشت.
کمی از برنجی که ته جابرنجی جهازیهای که مادرش ده سال پیش با صرف هزینهی زیادی خریده بود، درون قابلمه ریخته و روی گاز گذاشته بود؛ فراموش کرده بود زیر گاز را روشن کند و حواسش به بادمجانها که خورشت ناهار امروز بود پرت بود.
از وقتی حسینآقا بابت چک بیمحلی که برای برادر فراری و بدهکار مهلقا کشیده بود، به زندان افتاد؛ دیگر آسایش از خانه رفت.
مهلقا آن زمان که اسیر شده بود، دکور و کابینتها را پر از ظرف و ظروف قیمتی کرده بود و تقریباً جهازش را نو کرده بود. حال حتی از دیدن قابلمههای چدنی که آنها را حدود دو میلیونی خریده بود حالش به هم میخورد و تازه میفهمید آزادی از دست دنیا چهقدر میتوانست به دردش بخورد و شوهرش به خاطر بیست میلیون تومان آب خنک نخورد.
بچهها که از اتاقشان با شکم قار و قور کردهشان بیرون زدند با دیدن چهرهی رنگ پریدهی مادرشان چشمانشان گرد شد، اما چشمان سهراب با دیدن بادمجانها گرد بود و بلند گفت:
- آخ جون، بادمجون.
بچهها با این حرف سهراب متعجب شدند و سه تایی با هم گفتند:
- اَاه. بادمجون.
مهلقا مستأصل و درمانده مانده بود، خودش هم خیلی دوست نداشت بادمجان سرخ شده بخورد اما چهرهاش را در هم پیچید و با عصبانیت گفت:
- اه نداریم، اینم غذاست. اگر کسی نخوره هیچی دیگه نداریم که بخوره باید گشنه بمونه!
لیلا نگاهی به قابلمه روی گاز انداخت و گفت:
- تو قابلمه چیه مامان؟
مهلقا برگشت و نگاهی به قابلمه انداخت، گفت:
- این چرا خاموشه؟
ساعت دو بود و هنوز نه برنجی پخته شده بود، نه بادمجانی سرخ شده بود. سهراب با آه عمیقی، کنایهوار گفت:
- مثل اینکه روده کوچیکه باید بزرگه رو بخوره.
ایمان زد پس کلهاش و گفت:
- خپل، حالا یه ساعت صبر کنی هیچی نمیشه.
طبق معمول دعوا افتاد، لیلا و آرزو دویدند داخل اتاق تا میان زد و خورد سهراب و ایمان آسیبی بهشان نرسد، اما مهلقا چنان جیغی کشید که برای لحظهای مانند ویرگول بین دعوایشان فاصله افتاد اما به ثانیه نکشید که با سلقمهی سهراب جنگ از سر گرفته شد.
مهلقا که کاری از دستش بر نمیآمد هم به میدان جنگ با خودش رفت و میان جلز و ولز روغن برای گرفتن بادمجانها اشک میریخت... .