امروز به سمت کویر می‌روم، با یک گروه کاملاً مجهز و باتجربه. یک ظرف کوچک قند به همراه انسولین جز وسایل ضروری این سفرند، کمی هم هل و گل گاو زبان برای خنک شدن وسط کویر تجربه‌ی خوبی‌ست! مادرم نگران است و خیلی موافق این سفر نیست، می‌گوید نباید تنها بروم! این اولین سفر من بدون خانواده است و از نظرش این یعنی سفر تنها! خوشحالم اما کمی اضطراب دارم و هیجان زده‌ام! همه‌ی دوستانم از بیماریم خبر دارند، دوستانی که بیماریم را عیب ندانسته‌اند، ترحم نکردند و عادی برخورد کرده‌اند را می‌گویم! روز خوبی‌ست، من آماده‌ام، آماده‌ی تجربه‌ای نو که جاری بودن زندگی‌ام را برایم روشن‌تر می‌کند.
پ.ن: همیشه داستانام زیادی کوتاهه/: یا خیلی بلند/:
