
روزها میگذرد، حال مرا باد به دست میگیرد. ابرها نم میپاشند و باران خیسم میکند. گریان نمیشوم مگر آن مو پاره شود. موی نازکیست. سفید شده و امیدوار و صبور در انتظار نشسته.
قیچی نمیخواهد، با ضرب آهنگ صدای خداحافظیات پاره میشود. نای ایستادن نیست، مینشینم. خسته میشوم، میخوابم اما باز در خواب تو هستی. دست تکان میدهی و میروی. کابوس شده این آمد و رفت. این پا در هوا ماندن. آری من همانم که از عشق فراریست. اما دروغ چرا بیعشق زندگانی هم نیست. کج میرود و خدا درونش نیست. خدا را برایم با خود بیاور.
#پناه_سازگار
پ.ن: پست قبلی رو بخونید لطفا، نیاز به نقد شما داره. ایاخلاریز آغریماسین (قدم رنجه فرمودید)